لوموند (27 مارس) : درﺁمد نفت رانت سیاسی برای جلب مشتری و تحریم اقتصادی ایران دنیا را بکام امارات متحده عربی و دست اندرکاران اقتصاد موازی می کند :

• لوموند گزارش رویتر را نقل کرده و گزارش واجد این نکات است :
● وقتی رئیس جمهوری می گوید : « یک توطئه خارجی سب شده است گوجه فرنگی گران شود، یعنی او بر اقتصاد تسلط ندارد . و وقتی او می گوید : از خدا می خواهد مسئله گوشت و مرغ را حل کند، یعنی این که هیچ چیز در مهار او نیست . نرخ رسمی تورم 16 درصد است . جهش قیمتهای مواد غذائی اعتراض همه را برانگیخته اما این قشرهای فقیرهستند که احساس غبن و غضبشان شدیداست . زیرا ﺁنها فریفته وعده های احمدی نژاد در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال 2004 ( 1384 ) شدند . در 2006 ، 150 نماینده ( از 290 نماینده) طی نامه ای ، از او خواستند از وابستگی به درﺁمد نفت بکاهد و هزینه های اداری را کاهش دهد . در همان سال، رئیس بانک مرکزی نسبت به مهار گسیختن تورم هشدار داد . و 50 استاد دانشگاه به رئیس جمهوری نامه نوشتند و نسبت به وخامت وضعیت اقتصادی هشدار دادند و از او خواستند فضا را بروی اقتصاد کشور بگشاید .
● وقتی در 21 ژانویه ، احمدی نژاد بودجه مارس 2007 تا مارس 2008 ( بودجه سال 1386 ) را به مجلس برد، نگرانی بسی شدید تر شد . زیرا در این بودجه، هزینه ها 20 درصد افزایش داده شده اند . و همه می پرسند : ﺁیا اقتصاد تاب تحمل مجازاتهای اقتصادی را می ﺁورد ؟ با وجود این، به قول تیری کویل ، اقتصاد دانی متخصص ایران ، به یمن افزایش درﺁمدهای نفت ، چند شاخص خوب نیز وجود دارند : رشد اقتصادی ( در واقع رشد فقر اقتصادی از رهگذر فروش ثروت کشور ا.ا ) حفظ شده ، موازنه بازرگانی کشور مثبت است . ذخایر ارزی زیادند .
اما دنیس بورشارد، استاد در مأسسه روابط بین المللی پاریس، این شاخص ها را نیز زیر سئوال می برد: دستگاه اقتصادی ایران دولتی و نابارور است . کم ایجاد کار می کند . کم مالیات می پردازد و حقوق گمرگی بالا ، از ﺁن در برابر رقابت خارجی حمایت می کند و اشتهای زیادی برای مساعده های دولتی دارد . بیمن صدور روزانه 7/2 میلیون بشکه نفت، دولت شیر یارانه را باز گذاشته است و ازاین لحاظ مانند ندارد . از 55 میلیارد دلار درﺁمد نفت در سال 2006 ( در سال 2003، این درﺁمد 23 میلیارد دلار بود ) ، بخش عمده ای از ﺁن، بعنوان یارانه و امداد توزیع شده است ( یارانه به مسکن، به شغل، به نان، به برنج، به داروها و... و به بنزین و نفت و گاز . زیرا برای ملاها درﺁمد نفت نه سرمایه ای برای نوسازی و رشد پذیر کردن اقتصاد که یک رانت سیاسی است . چه کسی اختیار این یارانه را ( 15 تا 20 میلیارد دلار درسال برابر 11 درصد تولید ناخالص داخلی ) در دست دارد ، هم او نیز مردم را مشتری می انگارد که با دادن یارانه وفاداریشان را می خرد . بهای بالای نفت به دولت امکان می دهد حقوق ها را افزایش دهد و قمیتهای مواد کشاورزی را ثابت نگاه دارد و به جوانانی که می خواهند ازدواج کنند، قرض الحسنه داده شود .
اما سهم شیر را از یارانه ها، صاحبان خودروها می برند . در ایران، قیمت بنزین پائین تر از هرجای دیگر جهان است : 8 سنت اورو . و چون کشور 40 درصد بنزینی که مصرف می شود را وارد می کند، بخشی از درﺁمد نفت صرف خرید فرﺁورده های نفتی می شود که در داخل به مصرف می رسند . بدین سان، میزان یارانه نفت و بنزین، سالانه 10 میلیارد دلار می شود .
میزان یارانه بیشتر نیز می شود . زیرا بعلت ارزان بودن بنزین، بخشی از ﺁن قاچاق می شود . قاچاقچیان بنزین را به عراقیها و سوریها و پاکستانی ها و افغانها می فروشند و مابه التفاوت را به جیب می زنند : کامیونهای بنزین به مرز ها می برند و تحویل خریداران ﺁن سوی این و ﺁن مرز ایران می دهند . به قول فریده عادلخواه، محقق در مرکز مطالعات و تحقیقات علمی فرانسه، مبادلات مرزی بس پررونق هستند .
● کشاورزان نیز استفاده کنندگان عمده از یارانه های دولت هستند . بنا بر بانک مرکزی قیمتهای تضمین شده گندم و برنج و گوشت و لبنیات و یا یارانه خرید کود شیمیائی ، در سال 2005، مبلغ 3/2 میلیارد دلار هزینه پای دولت گذاشته اند . علت پرداخت این یارانه ها اینست که مصرف کننده مواد غذائی را به قیمت پائین بخرد و مصرف کند . و کشاورزان نیز بخشی از تولید خود را به کشورهای همسایه می فروشند . نتیجه اینست که قیمتها در ایران بالا می رود . وقتی حکومت متوجه شد که خرجهائی که برای خرید مرکبات می کند زیاد می شوند و قیمت مرکبات بالا می رود، از حقوق گمرکی واردات کاست تا بر تولید کنندگان فشار وارد کند نتیجه این شد که اغلب ﺁنها ورشکست شدند .
● از زمان تصرف عراق توسط امریکا در 2003، عراق بازار مهمی برای ایران شده است . ایران به عراق، برق و دستگاههای برقی و خودرو، فرش، مصالح ساختمانی ، ماهی ، ادویه جات ، کتاب و... صادر می کند . تهران این صادرات را وسیله تحکیم مناسبات خود با شیعه عراق می شمارد که 60 درصد جمعیت این کشور را تشکیل می دهند .
● اقتصاد رانت محور که رژیم سازمان داده است، مانع از هرگونه نوسازی و رشد دستگاه اقتصادی کشور، حتی بخش نفت ، شده است . تنها از بابت هدر رفتن بنزین در پالایشگاه ها، 6 درصد از تولید از دست می رود . ایران توانائی استفاده از سهمیه فروش نفت خود را نیز پیدا نمی کند . خانم عادلخواه توضیح می دهد که اقتصاد کشور گرفتار عدم تعادلهائی گشته است که هرگاه بخواهند متعادل گردند، تمامی نظام است که برهم می خورد .
● 4 میلیون ایرانی که در خارج از ایران ( اروپا و امریکا و اسرائیل و... ) زندگی می کنند، معادل صدها میلیون دلار فرﺁورده هائی را به ایران می فرستند که در کشور یافت نمی شود ( داروها ، قطعات یدکی خود روها و... ) . در تهران، زیر چادر ، ویدئوهائی بفروش می رسند که فیلمبرداری از ﺁخرین تولیدها در کالیفرنیا تولید شده اند .
● سخت گیری رژیم سبب پیدایش یک اقتصاد غیر رسمی شکوفا شده است که در ﺁن، زنان نقش عمده را دارند : در بازار، ﺁنها فروش زیرپوششهای زنانه و اسباب آرایش را در اختیار دارند .
● اما این دو اقتصاد ، یکی رسمی و دیگری غیر رسمی می توانند ادامه حیات بدهند به دو شرط :
1 – قیمت نفت خام در بازار جهانی بالا بماند
2 - و هیچگونه محاصره اقتصاد مبادلات ایران را مختل نسازد.
به سخن دیگر، هرگاه قیمتهای نفت پائین بیایند و یا مجازاتهای اقتصادی سخت مقرر شوند ، خطر بروز نارضائیهای بزرگ قطعی می شود . ﺁیا جمهوری اسلامی سرنوشت روسیه شوروی را پیدا خواهد کرد ؟ در سالهای 1970 و در اوائل دهه 80، مسکو واردات فرﺁورده های مصرفی را از رهگذر افزایش قیمتهای نفت پرداخت . اما چون زمان ضد ضربه نفتی در سال 1986 شد، نتوانست یارانه ای را بپردازد که بابت مواد مصرفی می پرداخت و این امر از اسباب سقوط رژیم شد . بنظر روژه استرن، استاد دانشگاه جونس هابکینس بر این نظر است که همین بلا بر سر رژیم ایران نیز خواهد ﺁمد : در پایان سال 2006، در ﺁکادمی علوم امریکا، او در گزارشی در باره ایران ارائه کرد که بنا بر ﺁن، درﺁمدهای نفتی ایران رو بکاهش می گذارند . زیرا نبود سرمایه و انجام نگرفتن سرمایه گذاری های لازم، سبب کاهش صادرات نفت می شود و این صادرات در سال 2015 قطع می شوند . « ﺁنچه ایرانیان خود با خویشتن می کنند، بسیار بدتر از هرکاری است که ما می توانیم به زیان ﺁنها بکنیم » .
● در مورد بحران اتمی ایران، « بازهای » امریکائی مجازاتهای در دم را ترجیح می دهند و حتی خواهان مداخله نظامی هستند . زیرا 10 سال صبر کردن برای اینکه رژیم ایران از پای درﺁید، یعنی بیمه کردن تولید بمب اتمی توسط ایران از هرگونه خطر . • لوموند ( 27 مارس ) خبر می دهد که مبادلات میان ایران و دوبی به مبادلات مجاز خلاصه نمی شود بلکه شامل مواد مخدر و اسلحه نیز می شود .
این شیخ نشین، که تنفس گاهی برای ایرانیان نیز هست . در روز ، 13 پرواز از ایران به دوبی، جوانهای قشرهای پولدار جامعه را به دوبی می ﺁورند . اینها از مقررات خشک رژیم جمهوری اسلامی ، ولو بطور موقت، می گریزند . در تعطیلات ﺁخر هفته، جوانها ، برای رفتن به کنسرت یک خواننده پاپ در تبعید و یا به دیسکوتک ، به دوبی می ﺁیند .
بعد از ﺁنکه مذهبی ها در 1979، ( 1358 ) صاحب قدرت در ایران شدند ، هزاران ایران راهی امارات گشتند و سرمایه های خود را ساختمان سازی و ایجاد هتل و رستوران و... بکار انداختند .
با گزینش احمدی نژاد به ریاست جمهوری در ژوئن 2005، موج جدیدی از سرمایه های ایران برخاست و به امارات گریخت . مجازاتهائی که روز شنبه 24 مارس به تصویب شورای امنیت رسیدند، بسا موجب تشدید گریز سرمایه ها از ایران به امارات می شود .
انقلاب اسلامی : ارزیابی و خبر لوموند، این واقعیت را بازگو می کند که اقتصاد ایران تحمل مجازاتهای اقتصادی را نمی ﺁورد . حتی بدون این مجازاتها ایرانیان را از پا در می ﺁورد . طرفه این که در همین حال، احمدی نژاد تعهد می کند بمدت 50 سال ، نفت اروپا را تأمین کند ! :