*روابط ایران و امریکا مسئله محوری کنفرانس شرم و الشیخ بود و گفتگو انجام نشد ! :
• فیگارو ( 5 مه 2007 ) از شرم الشیخ می کند که بان کی - مون، دبیر کل سازمان ملل متحد در کنفرانس شرم الشیخ گفت : ما وارد مرحله تعیین کننده تثبیت وضعیت عراق می شویم . سخنرانی ها در باره اصول ، از جمله اصل ﺁشتی ملی در عراق ، قطعنامه نهائی تشکیل سه گروه کار را مقرر کرد : یک گروه برای مشکل توزیع در ﺁمد نفت که سنی های عراق خود را از ﺁن محروم احساس می کنند و یک گروه برای اتخاذ تدابیر برای حمایت از پناهندگان عراقی که روز به روز بر شمار ﺁنها افزوده می شود و یک گروه برای یافتن راه حل برای مسائل امنیت و حراست از مرزهای عراق .
● یکی از شرکت کنندگان در کنفرانس گفت فکر راهنما این بود که کشورهای همسایه عراق را در برابر مسئولیتهاشان قرار دهیم . در حالی که امریکا ایران و سوریه را متهم می کند اسلحه و افراد شورشی را به داخل عراق نفوذ می دهند و ﺁتش خشونت را تیز می کنند، وزیر خارجه ایران ، منوچهر متکی بازشناخت که استقرار صلح در عراق نیازمند اقدامات قاطع از سوی همه کشورها است . اما او رویه یک بام دو هوا کردن امریکا یا تقسیم تروریستها به تروریستهای خوب و بد را مورد انتقاد قرار داد .
● روابط میان امریکا و ایران ، مسئله محوری کنفرانس بود . هرچند کندولزا رایس و متکی نتوانستند گفتگو کنند . با وجود این ، اجتماعی میان کارشناسان دو طرف تشکیل شد . و رایس درب را بروی تغییر سیاست امریکا در ایران نبست .
در عوض، متکی با مارگارت بکت، وزیر خارجه انگلستان گفتگو کرد . گفتگوها سخت رازدارنه بود و از ﺁنها چیزی درز نکرد . تنها مارگارت بکت گفت : " تمامی دلایل جمع هستند برای این که رابطه سازنده ای با ایران برقرار شود . "
انقلاب اسلامی : از ﺁنجا که یکی از سه گروه کار به مسئله توزیع در ﺁمد نفت میان عراقیها می پردازد، بموقع است که این خبر را در باره نفت عراق بیاوریم :
* نقشه امریکا برای بردن و خوردن نفت عراق واقعیتی که غرق شدن عراق در خون را توضیح می دهد :
• فوکوس ( 3 مه 2007 ) خبر داده است :
این را بشنوید که معاون رئیس جمهوری فعلی دیک چینی در سال 1999 که هنوز رئیس شرکت بزرگ هالیبرتون Halliburton بود چه گفت. او در آن موقع گفت : بعد از اشغال عراق، شرکت هالیبرتون ... قراردادهای زیادی خواهد برد بدون مناقصه های طولانی.
در سال 2010 ما 50 میلیون بشکه بیشتر نفت احتیاج داریم. این نفت را باید از خاور میانه که دو سوم نفت دنیا را دارا است و تولید نفت کمترین هزینه را دارد، بدست بیاوریم .
در مارس 2003 ، ولفو ویتز Paul Wolfowitz ، معاون وزیر قبلی دفاع، - که هم اکنون رئیس جنجال برانگیز بانک جهانی است - در مجلس امریکا اظهار داشت : " عراق خود می باید مخارج بازسازی خود را بپردازد و بزودی چنین خواهد کرد . " نخست وزیر انگلیس ، تونی بلر، هم در ماه مارس 2003 گفت : " اشخاص به اشتباه فکر می کنند که پول نفت دست ما می آید، پولها در یک حساب که زیر نظر سازمان ملل است گذاشته می شود.
امروز صنعت نفت عراق خیالی بیش نیست. فساد، قاچاق و ... از سوئی و منفجر شدن لوله های نفت از سوی دیگر، تولید را چنان بی نظم کرده است که در سال گذشته دولت عراق مجبور شد 100 میلیون خسارت به شرکتهای کشتی رانی بابت انتظار در بنادر بپردازد. بخش عمده کادر متخصص صنعت نفت از کشور فرار کرده اند.
اما بنا است قانون نفتی جدیدی به تصویب برسد که بر طبق آن دست شرکتهای نفتی خارجی باز می شود و قدرت بی سابقه ای بر نفت عراق پیدا می کنند.
منتقد تایمز آسیا به نام پالو اسکوبار می گوید : " این قانون غارت رسمی و تجاوز به ثروت نفتی عراق است " ( آسیا تایمز 2007-1-28). قانون به دستور کاخ سفید بدون اینکه افکار عمومی خبر دار بشوند توسط شرکت برینگ پونت Bearing Point تهیه شده است . از جمله کسانی که در نوشتن این قانون دخیل بوده اند گروه کوچکی در سفارت آمریکا در عراق ، سازمان ارز بین المللی، پاول وولفیفز Paul Wolfowitو وزیر انرژی آمریکا هستند.
زبانی اصلی که این قانون به آن نوشته شده است زبان انگلیسی است نه عربی. وقتی این قانون نزد حکومت عراق عنوان شد ، اینطور وانمود شد که بسیار قانون پیشرفته ای است. بر طبق آن، درآمد نفت بطور مساوی بین مناطق مختلف عراق توزیع می شود. بنا بر صورت قانون، دولت عراق قدرت بر بخش نفت را حفظ خواهد کرد. اما ، بنا بر واقع، تمامی تصمیمهای اصلی بر عهده شورای نفت و گاز است که از کارشناسان عراقی و خارجی تشکیل می شوند . این شورا نه فقط از آمریکانی ها که از انگلیسیها و چینیها و شاید روس ها و نماینده وزارت نفت عراق - که وزارتخانه ای سخت فاسد است - تشکیل می شود.
در عمل صنعت نفت در جهان در دست دولتها قرار دارد. اما در عراق با این قانون اینطور نمی شود.
این قانون به شرکتهای خارجی اجازه می دهد که سر خود قراردادهای ببندند که نفت عراق را تا بیش از 30 سال ببرند. در تبصره ای در این قانون آماده است شرکتها هیچگونه محدویتی برای خارج کردن پولهای خود نباید داشته باشند. و وقتی که اینکار را می کنند نمی باید پشیزی مالیات بدهند.
بدیهی است در تهیه این قانون، با سندیکای کارگری صنعت نفت که چند صد هزار کارگر دارد، هیچگونه تبادل نظری نشده است و این امر باعث نارضایتی کارگران شده است . بخصوص در بصره که دو سوم کل نفت در آنجا است و این ادعا را قبول ندارند که بخشی از درآمد نفت بین مناطق مختلف بطور مساوی توزیع خواهد شد.
حدس زده می شود مخارج تولید هر بشکه نفت حدود یک دلار بشود و همین نفت در بازار جهانی نفت بالغ بر 65 دلار هر بشکه است. زیاد مشکل نیست که شادی شرکتهای نفتی را بفهمیم. 65 منبع از 80 منبع کل نفت به این ترتیب دست شرکتهای خارجی می افتد.
بعضی از متخصصان بر این باور هستند که عراق از عربستان هم جلو خواهد زد. تمامی صحراهای غرب عراق کاوش نشده اند . بدین قرار، در مارس 2003 ، دیگ چنی می دانسته است چه می گوید .
|
