امریکائیها می پندارند در خاورمیانه، زمان به سود ﺁنها کار می کند و سیاست ﺁنها ایجاد اتحاد بر ضد ایران و سوریه و... است:

• فیگارو ( 17 فوریه ) ارزیابی فیلیپ ژلی را، از سیاست امریکا در منطقه انتشار داده است :
● امریکائیها می پندارند در خاورمیانه تاریخ بسود ﺁنها درجریان است . اما باید پرسید : مرجع شماکدام تاریخ است ؟ پیش از تصرف بغداد، در 2003، دونالد رامسفلد ، وزیر دفاع وقت، به ارتشیان امریکا وعده داد با همان استقبال غرور ﺁور روبرو خواهند شد که بهنگام ورود قوای امریکا به پاریس ﺁزاد شده . و چون مشکلها شروع به روی نمودن کردند، زبان رسمی حکومت بوش این شد که زمان باید تا نتایج سازندگی پدید ﺁیند . وضعیت را با وضعیت اروپای بعد از جنگ جهانی دوم مقایسه کردند که زمان بایسته بود تا باز سازی ثمرات خویش را ببار ﺁورد . واشنگتن می گفت : مردم سالاری را یک روزه نمی توان تحمیل کرد . چنانکه پنداری دموکراسی را امریکا به عراق صادر کرده است .
امروز که دموکراسی و " برنامه استقرار ﺁزادی " در عراق ادعائی بوش و پیشگوئیهای خوش بینانه ایدئولوگهای امریکائی دروغ از کار درﺁمده اند، حکومت بوش در پی اصلاح مآخذ و مراجع تاریخی برای توجیه سیاستی است که تغییر بنیادی نکرده است .
● رؤسای جمهوری امریکا، بیشتر از همه، ژرژ بوش، به ترومن ، ارجاع می دهند : با مرگ فرانکلین روزولت، ترومن به ریاست جمهوری امریکا رسید . او در کره، وارد جنگ با قوای کره شمالی و چین شد. زمانی که مقام ریاست جمهوری را ترک می گفت ، 52 هزار سرباز امریکائی در ﺁن جنگ کشته شده بودند و میزان محبوبیت ترومن تا 22 درصد پائین ﺁمده بود . اما زمان حق را به او داد و امروز ، همگان بر این نظر هستند او رئیس جمهوری بزرگ بوده و اقدامی بجا بعمل ﺁورده است .
ترومن می گفت : مسئولیت بر عهده کاخ سفید است و بوش ، از او تقلید می کند اما می گوید: این منم که تصمیم می گیرم . اگر ترومن در برابر توسعه طلبی اتحاد شوروی ، سازمان ملل و برنامه مارشال و سیا و " دکترین ترومن " را برای پیروزی در جنگ سرد ایجاد کرد . بوش می خواهد وارد تاریخ شود به این عنوان که او وارد جنگ با تروریسم اسلامی شده است و امریکا را برای پیروزی در چنین جنگی بسیج کرده است . در این جنگ، رویه او را " یا با ما هستید و یا برما " و تعیین " محور شر " و شعار " صدور دموکراسی " گزارش می کنند .
انتقاد کنندگان او می گویند: مقایسه او با ترومن بی مورد است زیرا او، با حمله به عراق، دچار اشتباه شده و از جنگی غفلت کرده است که می باید می کرد . افزون بر این، او نتوانست چون ترومن، اتحاد بین المللی لازم را برای پیروزی در " جنگ ایدئولوژیک در یک نسل " ، ایجاد کند . او تنها جنگ سرد را وسیله توجیه رویه خویش کرده است .
کندولزا رایس ، وزیر خارجه بوش، زیر انتقاد است بدین خاطر که سیاستش در خاورمیانه ، نتیجه ای ببار نیاورده است . در پاسخ، رایس می گوید : کار من گفتگو بر سر توافق ها نیست . چنانکه پیش از 1990، اگر وارد گفتگو با شوروی می شدیم بر سر اتحاد ﺁلمان، به جائی نمی رسید . زیرا شرائط ﺁن فراهم نبودند . اما این قرائت از تاریخ، در واقع توجیه بی عملی نسبی او در پرونده اسرائیل - فلسطین و دفاع او از هجوم اسرائیل به لبنان در تابستان گذشته و یا از سیاست سد کردن نفوذ ایران در منطقه به جای گفتگو بدون پیش شرط با ایران، است . در باره حمایتش از حمله اسرائیل به لبنان، او می گوید: این امر سبب شد در خاورمیانه ، اتحادی مرکب از عربستان و مصر و اردن و اسرائیل در برابر ایران و سوریه و حزب الله و حماس ، شکل بگیرد .
اما ﺁیا انشقاق منطقه به سنی و شیعه و رویاروئی این دو، بسود منافع استراتژیک امریکا هست ؟ بطور رسمی، پاسخ این پرسش منفی است اما با ایجاد بلوک ها و مقابل کردن ﺁنها بنا بر الگوی بلوکها در دوران جنگ سرد، واشنگتن می تواند برخوردها را بر انگیزد . اما حاصل این برخوردها وضعیتی بسیار بدتر از وضعیت ویتنام را ببار می ﺁورد .