دانشجو می میرد ،
ذلّت نمی پذیرد !

برای اکبر محمدی
که شرفِ نسل ِ خویش بود

بر لوح شب ای شعلهء فریاد گذشتی
چون رعد خروشیدی و چون باد گذشتی .

گفتی که بمیرم من و ذلت نپذیرم
ذلت نپذیرفتی و آزاد گذشتی.

ای آبروی نسل تو از نام تو جاوید
کاین گونه چو تیر از دل بیداد گذشتی ؛

فرزندِ دلی ، عشق تو را زاد ، اگرچند
کوتاه تر از آه ِ پریزاد گذشتی.

زین عرصهء بیداد ِ زمانت سفر ای دوست
خوش باد که در جستجوی داد گذشتی !

آزادی ما خون ِتو را می طلبیده ست
این هدیه روان کردی و دلشاد گذشتی.

این ننگ نپاید که تو را کُشت و مرا کُشت
پاینده تو مانی که چنین راد گذشتی !

م . سحر
پاریس ، 2006-08-01