انبارهای تسلیحات گوناگون نظامی در دست طالبان/ هزینۀ ٢٠ سالۀ ۸۳ میلیارد دلاری امریکا برای تجهیزات و آموزش

afghanestan tashihate amrikaei دویچه وله فارسی: ایالات متحده آمریکا در طولانی‌ ترین جنگ تاریخ خود، انبارهای تسلیحات گوناگون در افغانستان داشت؛ حالا این انبارها بدست طالبان افتاده‌ اند. حتی، گفته می‌ شود، طالبان تسلیحات هوایی بدست آورده‌ اند.
 
دستورنامۀ نیروهای آمریکایی برای "مقابله با شورشگری"، قرار بود، افغانستان را برای همیشه از دست شورشیان اسلامگرا خلاص کند و آمریکا را در جنگ به پیروزی برساند. در این دستورنامه، توضیح داده شده که چطور سربازان آمریکایی باید اول با مردم محل حرف بزنند و به آن‌ ها کمک کنند، بعد دشمنان را نابود کنند، سرانجام از مردم در تأمین ثبات و بازسازی حمایت کنند، و همچنین نیروهای امنیتی محلی را آموزش بدهند.
 
این برنامه در سال‌ های گذشته، توسط نیروهای آمریکایی گام به گام انجام شد، اما ناگهان ورق برگشت و کابل سقوط کرد. طالبان خیلی زودتر از آنچه تصور می‌ شد، کابل را تصرف کردند و نتیجۀ "دولت‌ سازی" در افغانستان هیچ شد. به جای دموکراسی هم، شریعت جا گرفت و پروژه‌ های بازسازی در دورۀ ثبات هم متوقف شدند. اکثر نیروهای امنیتی افغانستان، تسلیم طالبان شدند، و یا گریختند. یکی از پیامدهای این تحولات، دستیابی طالبان به انبارهای بزرگ تسلیحات آمریکا است.
 
طالبان در خیابان منتهی به فرودگاه کابل، مسلح به اسلحه‌ های ام ۴ و ام ۱۶، آمریکایی‌ ها را که می‌ خواستند از کشور خارج شوند، کنترل می‌ کردند و شماری از آنها نیز بر نفربرهای نظامی آمریکایی سوار بودند.
 
جک سالیوان، مشاور امنیت ملی کاخ سفید می‌ گوید:‌ «این یک تصویر نمادین از وضعیت است. جهنم است». از دید او، این "پیروزی روانی" برای طالبان است و "باختی برای ایالات متحده".
 
در ۲۰ سال گذشته، آمریکا ۸۳ میلیارد دلار برای تجهیزات نظامی و آموزش نیروهای امنیتی افغانستان هزینه کرد. سالیوان می‌ گوید، حالا "بخش بزرگی" از این تجهیزات بدست طالبان افتاده است.
 
در جنگ و درگیری‌ های ۲۰ سال گذشته در افغانستان، ۱۷۲ هزار ۳۹۰ نفر، جان خود را از دست دادند که اکثر آنها شهروندان افغان بودند. از سال ۲۰۰۱ تاکنون، حدود ۶۶ هزار سرباز و پلیس افغانستان کشته شدند. حداقل ۵۱ هزار نفر هم از جنگجویان طالبان و دیگر گروه‌ های مخالف، کشته شدند. ۴۷ هزار غیرنظامی هم قربانی این جنگ شدند.
 
ده‌ ها هزار نفربر نظامی، هواپیما و بمب:
 
تاکنون آمار جامعی دربارۀ تجهیزات نظامی آمریکایی در افغانستان وجود ندارد؛ اما دو گزارش به این موضوع پرداخته است:‌ از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷، ایالات متحده ۷۵ هزار و ۸۹۸ نفربر، ۵۹۹ هزار و ۶۹۰ قبضه سلاح جنگی، ۱۶۲ هزار ۶۴۳ وسیله ارتباطی، ۲۰۸ هواپیما و ۱۶ هزار ۱۹۱ وسیله برای کشف و ردگیری به افغانستان فرستاد.
 
ایالات متحده همچنین از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ میلادی ۷٠۳۵ قبضه سلاح جنگی،  ۴۷۰۲ نفربر نظامی، ۲۰۴۰ نارنجک دستی، ۲۵۲۰ بمب و ۱۳۹۴ نارنجک انداز به افغانستان داده است. سالیوان می‌ گوید:‌ «ما گمان نمی‌ کنیم که طالبان این تسلیحات را بخواهند در فرودگاه به ما تحویل بدهند».
 
این فهرست بلندبالای تجهیزات، نشان می‌ دهد که برای نظام سیاسی و رؤسای جمهوری افغانستان، چقدر هزینه شده است؛ نظامی که حالا دشمنانش قدرت را بدست گرفته‌ اند.
 
افکار عمومی در آمریکا، دربارۀ این مسئله مشخص است:‌ یک نظرسنجی نشان می‌ دهد که ۶۲ درصد آمریکای‌ هایی می‌ گویند، جنگ در افغانستان نمی‌ ارزید. بیشتر جمهوریخواهان چنین نظری دارند. فقط ۳۵ درصد، موافق حضور نظامی آمریکا در افغانستان بوده‌ اند.
 
در ماه ژوئن، اشرف غنی، رئیس جمهور وقت به واشنگتن رفت و از جو بایدن خواست تا نیروی هوایی افغانستان را در مقابله با شورشیان طالبان تقویت کند. ایالات متحده در پاسخ، ۳۵ هلیکوپتر "بلک هاوک" و ٣ هواپیمای جنگی به افغانستان داد.
 
نیروی هوایی افغانستان در مجموع ۲۱۱ هواپیما داشت که ۴۶ فروند آن اکنون در ازبکستان است. حدود ۵۰۰ سرباز افغان با این هواپیماها از کشور گریختند. بر اساس خبرهای تأیید‌ نشده، گفته می‌ شود که اشرف غنی هم "با یک هواپیمای پر از پول از کشور فرار کرد".
 
دیوید پترئوس که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ فرمانده کل نیروهای امریکایی در افغانستان و عراق بود، می‌گ وید:‌‌ «نیروی هوایی ،مهمترین توانایی نظامی ارتش افغانستان بود».
 
پترئوس، یکی از نویسندگان دستورنامۀ "مقابله با شورشگری" بود. او از عملکرد همکاران سابقش در ارتش افغانستان دفاع کرد و گفت: «سربازان افغانستان چندین سال برای کشورشان جنگیدند و کشته شدند. ارتش افغانستان، ارتشی نبود که نخواهد بجنگد؛ اگر شما این حس را می‌ داشتید، باید در شرایط اضطراری، کمک و پشتیبانی می‌ شدند».
 
پترئوس، توضیح داد که نکته نهایی برای آماده ساختن برای نبرد، تقویت نیروها (افزایش سرباز)، تهیۀ امکانات، از جمله مهمات، آب، غذا، و از همه مهمتر، پشتیبانیِ هوایی است. وقتی ایالات متحده در ماه آوریل، خروج کامل نیروهای خود را اعلام کرد، این مسئله تأثیر روانی منفی بر همکاران افغان گذاشت.
 
شاید، اظهار نظر یک افسر افغان در پایگاه نظامی بگرام که حدود ۲۰ مقر فرماندهی نیروهای آمریکایی بود، این حس را بیان کند. او به رسانۀ سی‌ ان‌ ان گفت:‌ «مثل این است که یک دوست قدیمی، یکباره بدون خداحافظی ترک کند و برود». نیروهای آمریکایی ها، شبانه بگرام را ترک کردند، بدون آن که به نیروهای افغانستان اطلاع بدهند. این به انتقال مسئولیت، شباهتی نداشت.
 
نظارت دقیق:
 
دیگر تحلیلگران آمریکایی بعید می‌ دانند که طالبان بتوانند بدون پرسنل حرفه‌ ای، از هواپیماهای نظامی استفاده کنند. به هر حال، کاخ سفید باید دربارۀ این تجهیزات نظامی، تصمیم بگیرد.
 
جان کربی، سخنگوی وزارت دفاع آمریکا، روز چهارشنبه گفت: «ما یقیناً نمی‌ خواهیم که تجهیزات نظامی‌ مان را در دست کسانی ببینیم که علیه منافع آمریکا و مردم افغانستان عمل می‌ کنند و خشونت و نا امنی را تشدید می‌ کنند».
 
هنوز تصمیمی درباره نابودی تجهیزات نظامی گرفته نشده است. به گفتۀ جان کربی، پیش از خروجِ نیروهای آمریکایی، "کاملا هدفمندانه و دقیق" تصمیم گرفته شده بود که چه تجهیزاتی نابود شوند، چه تجهیزاتی به نیروهای افغانستان منتقل شوند و کدام تجهیزات به کشورهای دیگر خاورمیانه منتقل شوند.
 
گزینه‌ های پنتاگون:
 
از هنگامی که نیروهای آمریکایی، به جز در فرودگاه کابل، دیگر در افغانستان حضور ندارند، گزینه‌ ها کاهش یافته است. آنچه پنتاگون می‌ تواند انجام دهد، این است که یک گروه از کماندوها را برای تخریب تجهیزات باقیمانده اعزام کند، یا با حملات هوایی انبار مهمات را تخریب کند.
 
در این صورت باز هم تعداد قابل توجهی اسلحه سبک در دست شورشیان می‌ ماند که می‌ تواند بر امنیت کشور تأثیر بگذارد. این اسلحه‌ ها، هیچوقت جمع آوری نمی‌ شوند. مخالفان طالبان پیش از این، از ایالات متحده خواسته‌ اند تا به آن‌ ها هم سلاح داده شود، زیرا افغانستان، "بدون شک، به مرکزی برای تروریسم افراط گرای اسلامی، تبدیل خواهد شد".
 
جمهوری‌ خواهان ایالات متحده، به شدت از وضعیت حاکم انتقاد می‌ کنند و می‌ گویند:‌ «تسلیحات نظامی آمریکا که توسط مالیات مردم خریداری شده‌ اند، در دست طالبان و گروه‌ های تروریستی مرتبط با آن افتاده‌ اند». وضعیت این تسلیحات باید قبل از خروج نیروها، روشن می‌ شد. نیمی از سناتورهای جمهوری‌ خواه، خواسته‌ اند تا مشخص شود، کدام تجهیزات نظامی در دست طالبان است، و چه تجهیزاتی باید تخریب و یا به خارج، منتقل شوند.