تفکر ورشکستۀ افزایش قدرت هسته‌ ای برای رفع تحریم ها/ لزوم رشد اقتصادی‌ تولیدی برای رفع تحریم ها

Atomi یک کارشناس مسائل بین‌ الملل، خاطرنشان کرد که مذاکرات وین برای لغو تحریم‌ ها و بازگشت طرف‌ ها به تعهدات برجامی‌ شان، طولانی و سخت خواهد بود، شاید تا 2022 میلادی یا 1401 ما هم به طول انجامد. البته اگر اراده در ٢ طرف باشد، می‌ توانند به نتیجه برسند، اما قرائن و شواهد نشان می‌ دهد، مواضع طرف‌ ها خیلی به یکدیگر نزدیک نیست.
 
حسن بهشتی‌ پور در گفتگو با ایسنا با اشاره به اختلاف نظر طرف‌ های اروپایی و آمریکا با پیشنهادات ایران در مذاکرات در قالب ٢ سند ارائه شده و اینکه رسانه‌ ها و مقامات غربی در چند روز گذشته بعد از مذاکرات اخیر، جو بدبینانه‌ ای را نسبت به نتیجه بخش بودن مذاکرات در پیش گرفته‌ اند، گفت:‌ اصولاً آدم خوشبینی هستم و امیدوارم که مذاکرات به نتیجه برسد و دعا می‌ کنم که به نتیجه‌ ای خوب و مطلوبِ کشور، دست یابد. بخش بزرگی از مردم هم همین را می خواهند، چون این مردم ایران هستند که هزینۀ این تحریم‌ ها و سختی‌ ها را می پردازند.
 
وی با اشاره به اینکه دولت آقای رئیسی گفته است که رویکرد اصلی‌ اش پایان دادن به تحریم‌ هاست، اظهار کرد: اما راه رسیدن به این هدف مهم، صرفاً سخنرانی نیست، ولو اینکه حرف حق هم بزنیم. در روابط بین‌ الملل منطق حاکم نیست، اگر حاکم بود، آمریکا نمی‌ توانست، لغو تحریم‌ های ثانویه را زیرپا بگذارد، اینکه می‌ تواند، قوانین را نادیده بگیرد و به کشورها عقایدش را تحمیل کند، یعنی زور در دنیا حاکم است و اتکا به سخنرانی و اینها، کار را پیش نمی‌ برد.
 
این کارشناس مسائل بین الملل هم چنین تصریح کرد: تصور این است که با افزایش توان هسته‌ ای در کشور، قدرت چانه‌ زنی را بالا ببریم. شاید این مسأله مهم و واقعی و تأثیرگذار و امکان‌ پذیر باشد، اما اثبات شده که صرفاً تکیه بر توان هسته‌ ای کارگشا نیست، بلکه باید توان اقتصادی هم همراه با آن ارتقاء داد. با در نظر گرفتن اینها، باید بدانیم که خوشبین بودن یا بدبین بودن، به معنای امیدوار بودن یا نبودن، یک تحلیل مقطعی است. مهم است که بدانیم، رویکرد چیست و قرار است کی به نتیجه برسیم و در نهایت یک نقشۀ راه روشنی را پیش پای خودمان و مردم بگذاریم. ممکن است فکر کنیم که حرف‌ های ما در چارچوب برجام درست است، اما وقتی این حرف‌ ها به نتیجه نرسد، سرخوردگی در جامعه و در بین مردم ایجاد می کند.
 
بهشتی‌ پور دربارۀ [اینکه] پیشنهادات ایران در اسناد ارائه شده در مذاکرات، از سوی غرب "زیاده‌ خواهانه" توصیف شده است، اظهار کرد: اینکه خواسته های حداکثری داشته باشیم، بد نیست، اما باید انعطاف هم داشت و مهم است که طرف مقابل هم از خود انعطاف نشان دهد. تجربه گذشته نشان می دهد، توافق زمانی رخ می دهد که هر دو طرف انعطاف نشان دهند. سؤال این است که طرف مقابل برای انعطاف نشان دادن، آماده است؟
 
وی گفت: از سویی معتقدم باید در داخل روی توان اقتصادی‌ مان بیشتر از توان هسته‌ ای تمرکز کنیم، تا به این شکل اهرم تحریم را بی‌ اثر یا کم اثر کنیم؛ تنها در این صورت است که طرف مقابل را به انعطاف وادار می‌ کنیم، اما اگر صرفاً به افزایش توان هسته‌ ای امید داشته باشیم و فکر کنیم این مسأله طرف مقابل را به انعطاف یا عقب نشینی می‌ کشاند، فکر درستی نیست. در گذشته از سال‌ های 84 تا 90 این کار را انجام دادیم، اما به رفع تحریم‌ ها یا بازگشت طرف مقابل از تهدیدات و تحریم ها، منجر نشد. این درحالی است که در آن سال‌ ها، از یک پشتوانۀ قوی اقتصادی برخوردار بودیم و فروش نفت با قیمت بالای دلار همراه بود، اما امروز این هم نیست. از این رو باید به شرایط و مسائل پیش رو، نگاه واقع‌ بینانه داشت. باید نقشۀ راه برای خودمان و دیگران مشخص باشد و بتوانیم دربارۀ آن به افکار عمومی خودمان و دنیا، توضیح دهیم.
 
خبرنگار: زهرا اصغری، 
دبیر: آرش محمدیان

در این رابطه