شعری تقدیم به خانواده های داغدار پرواز پی اس 752 و قربانیان جنایات آبان ماه در سرتاسر ایران

gole par par

نگاهم کن فروغِ جاودانِ من

سَرَت برگیر از زانو

برافراز آن قدِ سرو ات

بگو با من

بگو ای دلبر شیرین زبان با من

چرا اینسان تو گریانی

چرا از روشنائی ها تو پنهانی

در این شب های بی پایان

به دنبال سراب و مشعلِ خاموش و اوهامِ  حقیرانی

سرودِ فتحِ آفاق و ستیغِ کوه را دیگر نمی خوانی

در این دام بلا ای دلبر صاحب عزا

پیوسته حیرانی

مباد آن روز شومی را که بینم ویل و ویرانی

نگاهم کن

نگاهم کن

فروغ جاودان من

نوای دلگشای من

سرای من

تو را من تا ابد خواهم پرستیدن

اگر گریان و یا همواره خندانی

تو مهر و یادگار سربدارانی

تو گنجِ روزگارانی

تو بارانی

شقایق های صحرای بهارانی

زلالِ پاک و جوشان تمام چشمه سارانی

تو فصل رقص و شادیِ هَزارانی

تو ایرانی؛ تو ایرانی.

پرند، دیماه 1398.