حامد: بررسی سوره قلم در قرآن- بخش سوم

ghalamبا رشد به صفات بینهایت خداوند ( بسم الله )

 

 

قلم یعنی تراشیده شدن برای هدفی ، و تراشیدن برای هدفی ،

هدفِ رشد یا هدفِ تضاد و سقوط و تلاشی ؟

آن اقیانوس هستی اعم از طبیعت و جامعه ،

هر موجودی را تراش میدهد و تغییر میدهد و بر مبنای آن ارتعاشات ، هر موجودی تراش میخورد و مرتعش میشود ، تا چگونه آن تراش بخورد و چگونه مرتعش بشود ؟

 

بررسی سوره قلم بخش سوم :

عَسى‏ رَبُّنا أَنْ يُبْدِلَنا خَيْراً مِنْها إِنَّا إِلى‏ رَبِّنا راغِبُونَ (32)

رغب‏: اصل رغبت فراخى و گنجايش در چيزى است.رَغُبَ‏ الشّي‏ءُ: آن چيز وسيع و گسترده شد. حوض‏ رَغِيب‏: آبگير و حوض بزرگ.فلان‏ رَغِيب‏ الجوف: او فراخ بطن است. فرس‏ رَغِيبُ‏ العَدْو: اسبى كه با گامهاى فراخ و بلند مى‏دود.                                                                                                                                      الرَّغْبَة و الرَّغَب‏ و الرَّغْبَى‏: وسعت و توانايى در اراده و خواست.خداى تعالى گويد: (وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً «1»- 90/ انبياء).زمانى كه گفته شود- رَغِبَ‏ فيه و رَغِبَ‏ إليه: علاقه و تمايل شديد را در آن اقتضاء ميكند.خداى تعالى گويد: (إِنَّا إِلَى اللَّهِ‏ راغِبُونَ‏- 95/ توبه).                                                                                                                                                                                                                                            ولى اگر گفته شود- رَغِبَ‏ عنه- دورى و بى ميلى نسبت به چيزى را مى‏رساند، مثل آيه:(وَ مَنْ‏ يَرْغَبُ‏ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ‏- 130/ بقره) رغب‏: اصل رغبت فراخى و گنجايش در چيزى است.رَغُبَ‏ الشّي‏ءُ: آن چيز وسيع و گسترده شد.

-          و امیدوارند تا اینکه با شناوری در سمت پرورش دهنده و هدف خودشان بتوانند این روش و نتیجه ی نادرست ناشی از هدف خود که همانا تمرکز و تکاثر است ، و نتیجه ی ناشی از آن را که برتری طلبی و عدم رشد است را به خیر و رشد تبدیل کنند .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          غافل از اینکه وقتی هدف مطلق کردن خود و تمرکز و تکاثر و برتری طلبی و اول من است ، نتیجه رشد همگانی و همه جانبه نخواهد بود و راهی به رشد و بینهایت و گشایش نیست .                                                                                                                                    

و میگویند که شاید بتوانند با روششان به وسعتی از پروردگارشان برسند ، یعنی با روش برتری طلبی رشد کنند و رشد نتیجه ی این روش نابرابر و غیر توحیدی و طغیانشان باشد.

 

كَذلِكَ الْعَذابُ وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ (33)

 

عذاب: احساس کمبود ، کمبود رشد ،                                                                                                                                        

آخره : نهایی ، دراز مدت ،                                                                                                                                                                          

-          نتیجه ی انتخابِ هدفِ محدود و پرورش دهنده ی نادرست و تمرکز و تکاثر این خواهد شد که انتهای مسیرشان احساس کمبود رشد خواهد بود،                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

که آن آرزوی تبدیل محرومیت و ضرر توسط پرورش دهنده ، به احساس کمبود ناشی از حسرتِ عدم کمک کردن و انفاق و برابری و یگانگی میرسد که برهم افزوده میشود ، آن احساس حسرت و کمبود افزوده شده و بزرگتر میگردد،                                                                                                                                                                                                                                                                                              

باید میدانستند که آن حسرتِ عدم کمک کردن وانفاق و یگانگی است و برهم افزوده میشود و آن احساس حسرت و کمبود ، افزوده شده و بزرگتر میگردد ،                                                                                                                                                  

اگرمیدانستند که : نتیجه ی سیستم غیر توحیدی و برتری طلبانه حسرت و احساس کمبود در کوتاه مدت و بعد هم حسرت و احساس کمبود بزرگتر در دراز مدت است ، اگرمیدانستند،

 

ِانَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ (34)

 

وقى‏: وِقَايَةً و وِقَاءً حفظ شى‏ء است از آنچه اذيّت و ضرر ميرساند (راغب) حفظ کردن متقين: جمع فاعل اتقاء است، يعنى وقايه گرفتن، وقايه وسيله نگهدارى و مانع در ميان است مانند سپر و لباس زمستانى.

متقین کسانی هستند که ایمان به غیب ( غيب: الغَيْب‏: مصدرى است يعنى پنهان شدن خورشيد و غير آن وقتى كه از چشم پوشيده شود ) دارند ، یعنی ایمان به وجود نادانسته ها ، یعنی ایمان به وجود خورشیدهای پنهان دارند ، یعنی مطلقی ندارند ، یعنی خودشان نیز مطلق نیستند .

 

-          همانا متقین ، کسانی که به نادانستن ایمان دارند و هیچ چیز برایشان مطلق نیست حتی خودشان ، و بنابراین میتوانند با نفی مطلقها در مسیر بینهایت و افق باز، با همگان نسبی و برابر شده شناور شوند ،                                                                                                                                              و با این شناوری همگانی در مسیر بینهایت توحید ، و با گذار جمعی و برابر و آزاد از بیابان بی آب و علف و شب دیجور ظلم ، رشد نمایند ،                                                                                                                                                                                                             و با رشد در برابری و آزادی و یگانگی به زندگی بالنده و سبز و رشد یاب دست یابند .                      

 

اَ فَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (35)

بعقيده طبرسى گناه را از آنجهت‏ جرم گويند كه عمل واجب الوصل را قطع ميكند. بنا بر اين قول، گناهكار را از آن مجرم گويند كه عمل صالح را قطع ميكند در مفردات گويد: اصل جرم بفتح اوّل بمعنى قطع ثمره از درخت است و بطور استعاره بگناه كردن جرم گفته‏اند.                                                                                                                                                                                  طبرسى در ذيل آيه 2 مائده‏ وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ‏ را از كسائى «يَحْمِلَنَّكُمْ» (وادار نكند) نقل كرده است و اين مطابق نهج البلاغه است كه در نامه 12 فرموده‏ :«لَا يَحْمِلَنَّكُمُ شَنَئَانُهُمْ عَلَى قِتَالِهِمْ قَبْلَ دُعَائِهِمْ».و خود جرم را در آنجا قطع و كسب معنى ميكند،                                                                                                                                                                                                                                                                  وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ‏ شَنَآنُ قَوْمٍ أَنْ صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ أَنْ تَعْتَدُوا ... مائده: 2 كينه مردميكه شما را از مسجد الحرام باز داشته‏اند وادار نكند بر اينكه تجاوز كنيد.وَ يا قَوْمِ لا يَجْرِمَنَّكُمْ‏ شِقاقِي أَنْ يُصِيبَكُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ ...هود: 89 اى قوم مخالفت با من وادارتان نكند بر اينكه نظير بلاى قوم نوح بر شما برسد،                                                                                     «لا جَرَمَ‏ أَنَّهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ» هود: 22 «لا» بمعنى نفى و «جرم» بمعنى قطع است «لا جرم» يعنى اين گفته را قطع كردن و از بين بردن نيست و حتمى است بعقيده طبرسى گناه را از آنجهت‏ جرم گويند كه عمل واجب الوصل را قطع ميكند. بنا بر اين قول، گناهكار را از آن مجرم گويند كه عمل صالح را قطع ميكند

-          آیا انها که در صلح و یگانگی و برابری در می آیند، را با کسانی که رابطه صلح و برابری را میبرند یکی قرار داده ایم؟ آیا آنها که برای ورود در صلح و آزادی و یگانگی و برابری احسان میکنند و برای حرکت خود انگیخته و همه جانبه و همگانی انسانها زمینه سازی میکنند ، و برای مبارزه با نابرابری و تضاد و نفی زور به حرکت در می آیند ، و در آن مسیرمقاومت و تلاش میکنند .                                                                                                                                                                            با کسانی که با زور و برتری طلبی ، جلوی حرکت آزاد و خود انگیخته انسانها را برای رشد میگیرند و سیکل رابطه انسانها برای رابطه صلح و آزادی و برابری را میبرند و قطع میکنند یکی قرار داده ایم .

 

ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ (36)

 

حكم‏: حُكْم‏ اصلش منع و بازداشتن براى اصلاح است (و حكم در اصل منع از ظلم و ستم است- ابن فارس).

-          شما را چه میشود ؟

چگونه حکم میکنید تا بتوانید از رابطه زور و نادرست جلوگیری کنید ؟ چگونه برای احقاق و اعمال حقوق ، از بریدن و قطع حقوق و نا برابری جلوگیری کرده ، و برای ایجاد صلح عمل میکنید ؟ و چگونه برابری و عدالت و یگانگی و رشد را بوجود می اورید ؟

أَمْ لَكُمْ كِتابٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ (37)

درس‏: دَرَسَ‏ (كهنه شد)، دَرَسَ‏ الدّارُ- يعنى اثرى از خانه باقى است . دَرَسَ‏ الكتاب و دَرَسْتُ‏ العلم- يعنى اثر آنرا دريافتم و حفظ نمودم (اثرش در صفحه ذهن باقى است همانطور كه آثار بناهاى ويران در سطح زمين باقى است).                                                                                                                                                                                                                                                                                                و چون باقى ماندن چيزى در ذهن با پى در پى خواندن امكان دارد لذا خواندن مداوم به واژه- دَرْس‏- يعنى خواندن تعبير شده است.خداى تعالى گويد: وَ دَرَسُوا ما فِيهِ‏- 169/ اعراف).و بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ وَ بِما كُنْتُمْ‏ تَدْرُسُونَ‏- 79/ آل عمران).و وَ ما آتَيْناهُمْ مِنْ كُتُبٍ يَدْرُسُونَها- 44/ سباء).                                                                                                      (كه در هر سه عبارت- درسوا- تدرسون- يدرسون- از خواندن مداوم و اثر چيزى را در ذهن قرار دادن است).                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  در باره آيه‏ وَ دَرَسُوا ما فِيهِ‏- 169/ اعراف) گفته شده يعنى فقط خواندند ولى عمل بآنها را ترك كردند چنانكه مى‏گويند:دَرَسَ‏ القوم المكان- يعنى اثر آنجا را از بين بردند و فرسوده كردند.

-          آیا شما سیستم خودتان جدای از سیستم هستی و توحید و رشد در توحید را دارید که در آن سابقه دار و قدیمی شده اید ؟ آیا سیستمی دارید که در آن آزموده شده اید ؟                                                                                       یا اینکه شما سیستم خودتان جدای از سیستم هستی و توحید و رشد در هستی را ساخته اید و در آن تمرین کرده و کار آیی آن نشان داده شده است ،                                                                                                                                         و در آن سیستم سابقه دار و قدیمی تر از هستی شده ایدکه از این روش نادرست مطمئنید ؟

إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَما تَخَيَّرُونَ (38)

خير: خَيْر چيزى است كه همه كس بآن راغب مى‏شوند مثل عقل عدل- فضل و هر چيز سودمند ديگر، خير- گاهى نقطه مقابل شرّ و بدى است و گاهى در برابر زيان و ضرر مثل آيات:وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ وَ إِنْ يَمْسَسْكَ‏ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ- 17/ انعام).(در اين آيه خير در برابر ضرر و زيان آمده است).                                                                                                                     خير: دلپسند. مرغوب.راغب ميگويد: خير آنست كه همه بدان رغبت كنند مثل عقل ... مقابل آن شرّ است. در قاموس گفته «الْخَيْرُ مَا يَرْغَبُ فِيهِ الكُلُّ كَالْعَقْلِ وَ العَدْلِ مَثَلًا».ناگفته نماند معنى كامل خير همين است و در تمام موارد آن معتبر ميباشد. به مال دنيا از آنجهت خير گويند كه مرغوب و مورد ميل است مثل‏ إِنْ تَرَكَ‏ خَيْراً بقره:180 يعنى اگر مالى بگذارد.                                                                                                     به چيز خوب خير گويند زيرا دلپسند است و آدمى بدان ميل ميكند نظير وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ‏ خَيْراً كَثِيراً بقره: 269 چون حكمت مرغوب و دلپسند است لذا بدان خير اطلاق شده است. در آيه‏ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ‏ الْخَيْرُ آل عمران:26 ظاهرا خير بمعنى اختيار است يعنى اختيار اين كارها در دست تو است.                                                                                                       برگزيدن و انتخاب را اختيار گوئيم زيرا شى‏ء برگزيده نسبت به‏ بر گزيننده دلپسند و مرغوب است

-          در آن سیستمی که تصور میکنید جایگزین رشد در توحید و در هستی است ، در آن خیری وجود دارد تا انتخاب کنید ؟                                                                    

و آن سیستمی که در آن سابقه دار شده اید امکان انتخابی برای روشی غیر از رشد همگانی وجود دارد ؟تا آنها را به تدریج انتخاب کنید ؟ اگر اینطور است پس آنچه در آن به نظر رشدیاب می آید مال شما باشد.

ممکن است اختیار کنید آنهایی که به نظر شما خیر می آیند ، ولی در عمل این طور نیستند.

 

أَمْ لَكُمْ أَيْمانٌ عَلَيْنا بالِغَةٌ إِلى‏ يَوْمِ الْقِيامَةِ إِنَّ لَكُمْ لَما تَحْكُمُونَ (39)

يمن‏: (بضمّ و فتح اول) مبارك بودن با بركت بودن. فيومى در مصباح فرموده: «الْيُمْنُ‏: البركة» عبارت صحاح و قاموس نيز چنين است.ميمون بمعنى مبارك است .‏ فَأَصْحابُ‏ الْمَيْمَنَةِ ما أَصْحابُ‏ الْمَيْمَنَةِ واقعة:8. ميمنه را راغب و جوهرى طرف راست معنى كرده‏اند مثل ميسره كه بمعنى طرف چپ است.                                                                                                                                                [يمن‏]:اليُمْنُ‏، بالضَّمِّ: البَرَكَةُ؛ و قد تَكَرَّرَ ذِكْرُه في الحدِيثِ، و هو ضِدُّ الشُّؤْمِ؛ كالمَيْمَنَةِ؛ و به فسِّرَ قَوْلُه تعالى: أُولئِكَ أَصْحابُ‏ الْمَيْمَنَةِ «5»، أَي كانوا مَيامِينَ‏ على أَنْفُسِهم غَير مَشَائِيم، و جَمْعُ‏ المَيْمَنَةِ مَيَامِنُ‏، و قد يَمِنَ‏ الرَّجُلُ، كعَلِمَ و عُنِيَ و جَعَلَ و كَرُمَ، يُمْناً، فهو مَيْمونٌ‏ و أَيْمَنُ‏ و يامِنٌ‏ و يمينٌ‏.

بلغ‏: البُلُوغ‏ و البَلَاغ‏- به انتهاى هدف و مقصد رسيدن و يا انجام دادن كارى در پايان زمان و مكانى معيّن و بسا گاهى مقصود از بلوغ يعنى به پايان رسيدن، تسلّط يافتن و اشراف داشتن به چيزى، تعبير شود هر چند كه به انتهايش نرسيده باشند.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 بَلغ: بلوغ و بلاغ، يعنى رسيدن بانتهاء مقصد اعمّ از آنكه مكان باشد يا زمان يا امرى معيّن و گاهى نزديك شدن بمقصد مراد باشد هر چند بآخر آن نرسد (مفردات) در صحاح آمده: «بَلَغْتُ‏ المكانَ‏ بُلُوغاً وصلت اليه و كذلك اذا شارفت عليه ... و الْإِبْلَاغُ‏ الايصال و كذلك‏ التَّبْلِيغُ‏ و الاسم منه‏ الْبَلَاغُ‏ و الْبَلَاغُ ايضا الكِفَايَة».                                                                                                                                                 [بلغ‏]:بَلَغَ‏ المَكَانَ، بُلُوغًا، بالضَّمِّ: وَصَلَ إِلَيْهِ‏ وَ انْتَهَى،

-          یااینکه عهد و پیمانی بر خداوند و هستی دارید که توانای زایندگی و رشد تا روشنایی مقاومت و قیام در سیستم خودتان است ؟ یااینکه پیمانی غالب و نهایی بر روشی دارید که انتخاب کردید ، و بر آن عمل میکنید ، و غیر از رشد خداوند و توحید است ؟

آیا روشی دارید و بابت آن عهدی از خداوند و هستی دارید که توانای مقاومت در رشد تا نهایت برانگیختگی در سیستم خودتان است ؟

همانا برای شما است و به شما برمیگردد آنچه که بر مبنای آن تصور میکنید که برای جلوگیری از ظلم و برای رشد دارا هستید و عمل میکنید .

 

سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذلِكَ زَعِيمٌ (40)

 

زعم‏: الزَّعْم‏، حكايت از سخنى است كه در مظان و معرض دروغ و باطل باشد (دروغ پندارى و دروغ گفتارى) و از اين روى در قرآن همه جا از واژه- زعم- به صورت مذمّت نسبت به گويندگانش آمده است.مثل آيات: (زَعَمَ‏ الَّذِينَ كَفَرُوا- 7/ تغابن) و (بَلْ زَعَمْتُمْ‏- 48/ كهف) (كُنْتُمْ‏ تَزْعُمُونَ‏- 22/ انعام) و (زَعَمْتُمْ‏ مِنْ دُونِهِ‏- 65/ اسراء) تضمين و تعهّد شفاهى و سرپرستى و رياست را- زَعَامَت‏- و سرپرستى و رئيس را هم- زَعِيم‏- گفته‏اند چون اعتقاد داشتند به اينكه قول و سخن آنها يعنى تكفّل زبانى و ريا همواره در مظان دروغگوئيست.                                                                                                                                                                                                                                                                        زعم: قول باطل دروغ‏ «زَعَمَ‏ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلى‏ وَ رَبِّي لَتُبْعَثُنَّ» تغابن: 7. كفّار بدروغ گفتند كه هرگز بر انگيخته نميشوند بگو قسم بپروردگارم حتما حتما بر انگيخته خواهيد شد.                                                                                                                                                                    در قاموس گويد: زعم بمعنى قول باطل و كذب و قول حق است در هر دو ضد بكار ميرود و بيشتر در شى‏ء مشكوك استعمال ميشود. در اقرب الموارد افزوده: از عادت عرب است هر دروغگو كه پيششان سخنى گويد، گويند فلانى زعم كرد و در قرآن هر جا در ذم قائلين آمده است.                                                                                                                                                  راغب ميگويد: آن حكايت قولى است كه در آن احتمال دروغ است‏ «قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ‏ زَعَمْتُمْ‏ مِنْ دُونِ اللَّهِ» سباء: 22. بگو بخوانيد آنانرا كه بباطل معبود خوانديد. «أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ كَما زَعَمْتَ‏ عَلَيْنا كِسَفاً ...» اسراء: 92.يا آسمان را چنانكه ادعا كرده‏اى پاره پاره بر ما فرود آوردى.                                                        

-          از ایشان بپرس که کدام یک از شما بر این نظر نادرست هستید و این گمان نادرست را عمل میکنید ؟

أَمْ لَهُمْ شُرَكاءُ فَلْيَأْتُوا بِشُرَكائِهِمْ إِنْ كانُوا صادِقِينَ (41)

 

شرك‏ : الشِّرْكَةُ و الْمُشَارَكَةُ: آميزش در ملك (ما يملك و آنچه كه در تصرّف كسى باشد) گفته شده- شركت و مشاركت آنست كه چيزى براى دو نفر و بيشتر چه از نظر عين و مال و چه از نظر معنى وجود داشته باشد، مثل مشاركت انسان و اسب در حيوانات و مشاركت اسب در سرخى و سياهى رنگ.                                                                                                                                                                  شريك:كسيكه در كارى يا در چيزى با ديگرى سهيم است‏ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ‏ شَرِيكٌ‏ فِي الْمُلْكِ‏ فرقان: 2. در حكومت و تدبير عالم شريكى نداشته است.

 

-          و برایتان شریکانی هست در این گمان نادرست که با این گمان میتوانید به جلوگیری از ظلم و برابری و رشد همگانی برسید، آیا شما با شریکانتان سیستمی ارائه داده اید که توانای برانگیختگی و رشد همگانی است ، و نظر و عملتان منطبق با رشد و تکامل است ؟پس این سیستم و مجموعه و آنهایی که شامل آن هستند را طرح کنید و در عمل نشان دهید.

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ (42)

كشف‏: كَشَفْتُ‏ الثوب عن الوجه و غيره: جامه و پوشش را از چهره و ديگر اعضاى صورت برداشتم. كَشَفَ‏ غَمَّهُ اندوهش را برطرف كرد.خداى تعالى مى‏گويد:وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ‏ لَهُ إِلَّا هُوَ (17/ انعام) . فَيَكْشِفُ‏ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ‏ (41/ انعام) (در سختى‏ها كه خدا را ميخوانيد تنها اوست كه شما را از سختى‏ها ميرهاند)                                                                                                                                                   و آيه:لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ‏ (22/ ق) كشف: اظهار و ازاله كشف الشّى‏ء ، كشفا: اظهره- كشف اللّه غمّه:ازاله» ، پرده برداشتن از روش ، هدف و سمت گیری .                                                                                                                                                                                                              ساق‏: سَوْقُ: كشاندن يا راندن.مى‏گويند- سُقْتُهُ‏ فَانْسَاقَ‏: راندمش و كشاندمش و معنى آيه: (يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ‏- 42/ قلم) بعضى گفته‏اند، آيه: (يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ‏- 42/ قلم) اشاره‏اى به شدّت و سختى است و به اين معنى است كه نوزاد در شكم مادرش مى‏ميرد و كمك كننده در زائيدن، دستش را در رحم حيوان مى‏كند و با كشيدن پاى نوزاد، مرده آن را بيرون مى‏آورد و اين همان معنى- الكشف عن الساق است كه سپس در باره هر كار مصيبت‏بار و سختى بكار رفته.                                                                                                                                                                                                                                                                                سوق: (بفتح سين) راندن به سوی هدف و سمتی . «أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ‏ الْماءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ»سجده: 27. «وَ سِيقَ‏ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً» زمر: 73. سائق:راننده‏ «وَ جاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ‏ وَ شَهِيدٌ» ق: 21.

-          در عمل اینها نشان دهنده این است که آنها علیرغم درک طغیان و ظلم و نادرستی اعمالشان که به محروم ماندن و عدم رشد انجامیده است ، در چارچوب هدف و پرورش دهنده شان که همانا تمرکز و تکاثر است مانده اند ، و به همین دلیل ، عدم رشد و عدم امکان سجده و انطباق آنها افزوده میشود و بنا بر این عذاب و احساس کمبودشان نیز افزوده میشود.                                                                                                            

نهایت این سیستم تفکری و عملی روزی است که ، در روشنایی آن جهت گیریها و سمت گیری و صحت هر یک از روشهای تراشیده شدن در رابطه با رسیدن به عدالت و برابری و رشد روشن میگردد، و برای روشن شدن به اینکه کدام انطباق با هستی و در نتیجه رشد خواهند داشت دعوت میشوند،                                                  

پس با سیستم برتری طلب خود ساخته و ناشی از تراش خوردن در برتری طلبی و روابط طبقاتی و در نتیجه تضاد همه جانبه ، امکان انطباق با عدالت و برابری و رشد همگانی را نخواهند داشت .

خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ وَ قَدْ كانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ (43)

بصر: البَصَر، نوعى كه مى‏بيند (چشم و ديده) ، بصيرة- و بصر- نيروى بينائى چشم و قدرت ادراك دل است، راغب گويد: بدرك قلب بصيرت و بصر (بر وزن فرس) گويند اين معنى، مرادف معرفت و درك است و همان است كه از صحاح و اقرب الموارد نقل شد كه يكى از معانى بصر، علم است.                                                                                                                                                                                          طبرسى در آيه‏ى‏ «أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى‏ بَصِيرَةٍ أَنَا» يوسف: 108، آنرا معرفت و بينائى دل فرموده است. بَصُرَ از باب كرم يكرم و از باب علم يعلم بمعنى علم آمده كه يكى از معانى بصر است و از باب افعال بمعنى ديدن بكار رفته است.در اقرب الموارد گويد، «بَصُرَ بِهِ (از دو باب فوق): علم به» جوهرى گويد: بَصُرْتُ‏ بِالشَّيْ‏ءِ: علمته. راغب گويد: در بصر بمعنى بصيرت و علم گفته ميشود،                                                                                                                                                                                                         رهق‏: رَهِقَهُ‏ الأمرُ: او را با قهر و خشم فرا گرفت و پوشاند.فعلش- رَهِقْتُهُ‏ و أَرْهَقْتُه‏ است مثل- ردفته و أردفته و بعثته و ابتعثته در آيه: (وَ تَرْهَقُهُمْ‏ ذِلَّةٌ- 27/ يونس) يعنى خوارى و زبونى آنها را فرا گرفت. آيه: (سَأُرْهِقُهُ‏ صَعُوداً- 17/ مدّثر) (بزودى او را به سختى فراگيريم).                                                                                                                                                                                                                                  رهق: پوشاندن. رسيدن. مثلا گوئيم ذلّت او را پوشيد و فقر باو رسيد. طبرسى ذيل آيه 27 يونس گويد: رهق لاحق شدن امر است «رَاهَقَ‏ الْغُلَامُ» يعنى پسر بمردان لاحق شد «رَهَقَهُ‏ فِي الْحَرْبِ» او را در جنگ درك كرد. راغب آنرا پوشاندن از روى قهر و صحاح مطلق پوشاندن گفته است.

-          در روشنایی زمانِ مشخص شدنِ هدفها و انطباق و یا عدمِ انطباقها ، بینش و دریافتهای آنها و برداشتهایشان فرو افتاده و شکست خورده است ، و ذلت و ناچاری و فرودستی و شکست آنها را فراگرفته ، و به همین دلیلِ عدمِ صحتِ هدفها و عدم کارایی عمیق در نتیجه عدم تراشیده شدن رشد یاب ، وقتی دعوت به عمل و رشد میشوند و اینکه در انطباق با برابری و رشد قرار بگیرند آنها از آن دوری میجویند و نمیتوانند با رشد یکی شوند.

فَذَرْنِي وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ (44)

درج‏: الدَّرَجَة، در معنى جاه و منزلت است امّا مى‏گويند:للمنزلة دَرَجَة- جاه و منزلت را درجه‏اى است در وقتى كه از اين معنى رفعت و بالا رفتن در نظر گرفته شود نه اينكه بر يك حالت ساده ادامه داشته باشد، مثل پلّه نردبان و پشت بام (كه بالاتر از قسمت‏هاى ديگر است).                                                                                                                                                                                                                            دَرْج‏- پيچيده شده.الدَّرْج‏- بطور استعاره براى مرگ و مردن بكار مى‏رود مثل واژه الطّىّ كه در همان معنى است يعنى پيچيده شدن عمر.طوته المنيّة- مرگ او را درهم پيچيد.دبّ و دَرَجَ‏- يعنى كسيكه زنده است و راه مى‏رود و نيز كسيكه مى‏ميرد و همه چيزش درهم مى‏پيچد.                                                                                                                                                                                                  خداى تعالى گويد: سَنَسْتَدْرِجُهُمْ‏ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ*- 182/ اعراف).يعنى: (از جائى كه نمى‏دانند آنها را درهم مى‏پيچيم و بمرگ مى‏رسانيم) گفته‏اند: يعنى مثل كتاب بسته مى‏شوند كه عبارتست از بى‏خبر گذاردن، و غفلت آنهاست مثل آيه‏ وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا- 28/ كهف).

گفته‏اند سَنَسْتَدْرِجُهُمْ در آيه قبل يعنى آنها را بتدريج و كم كم مى‏گيريم (به فرجامشان و عذابشان مى‏رسانيم) كه در حقيقت نزديك نمودن تدريجى ايشان بچيزى است، مثل بالا رفتن و پائين آمدن از پلّه‏ها و مكانها كه با آرامى و تدريجا انجام مى‏شود.استدراج : فرا گرفته شدن

-          پس مرا واگذار و تنها بگذار با کسی که این را با فکر و عمل به تدریج تکذیب میکند، و به همان شکل تدریجی که این روش رشد همگانی بر اثر تراشیده شدن در تصحیح وجدان تاریخی و علمی و اخلاقی و همگانی، را نفی میکند و شکست روش تراش خوردن و رشد در برتری طلبی و تضاد و خشونت را نمیپذیرد. به تدریج از رشد دور شده و در سیستم طبقاتی و تضاد فرو میرود و با برتری طلبی و تضاد و تلاشی فرا گرفته میشود ،

استدراج این است که شما برای حفظ موقعیت و منزلت یک کارهای خلاف میکنی ، یک زورگوییهایی میکنی و توجه نداری که اینها بر هم افزوده میشود ، حالا اینها بر هم افزوده شده و شده وضعیت امروز و درمانده شدید، در مورد شما هشدار هم داده شد.

همانطور که این رژیم ملاتاریا هم گرفتار استدراج شده و این یکی از علائم آشکار انحطاط است.  یعنی برای حفظ موقعیت حاضرند به هر کاری دست بزنند که مجموعه ای از مسائلی را بوجود اورده است.از علامتهای خیلی آشکار فراگیر شدن فساد و ناتوانی دولت از جلوگیری فساد .

پس بنا بر این من را با این سیستم برتری طلب و نابرابر ظالم بگذار تا نتیجه تدریجی فرو رفتن در روابط نادرست و غیر توحیدی وظالمانه را به این مدعیان نشان دهم ، و از جایی که متوجه نمیشوند و ناشی از روابط در پیش گرفته شان است نتیجه کارهایشان به انها خواهد رسید در حالی که چون نتیجه ناخودآگاه و نا آگاهی است متوجه آن نیستند و یک باره فرا گرفته میشوند .

 

وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ (45)

ملي‏:الْمَلِيُ‏: الهوي من الدهر و هو الحين الطويل من الزمان‏ ، و مضى‏ مَلِيٌ‏ من الليل، أي ساعة طويلة. ملي:(المَلِيُ‏): من النهار: الساعة الطويلة،                                                                                  كيد: الْكَيْد: نوعى از حيله‏گري و چاره‏جوئى است ، وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ‏- 183/ اعراف). «منظور از كيد در اين آيه همان مهلت دادن است كه با تكذيب نمودن آيات خداى بناچار سرنوشتشان با عمر زياد هم به عذاب ميانجامد، مثل آيه:إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً، 178/ آل عمران.                                                                                                                                                                            متن‏: اين واژه كه بصورت تثنيه يعنى- متنان- بكار ميرود دو قسمت بر آمده پشت و كمر است كه مهره‏ها را در ميان گرفته و بهمين شباهت قسمت بر آمده‏ پشت زمين را هم- مَتْن‏ زمين- گويند- مَتَنْتُهُ‏- به پشتش زدم- متن- پشتش قوى است و مَتِين‏ است و از اين معنى عبارات- حبل متين- است در آيه گفت:إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ‏- الذاريات/ 58.                                                                                                                                                                                                                                                                      متن: متن در اصل گوشت محكمى است كه در كنار تيره پشت واقع است بگوشت هر دو طرف آن متنان گويند (مجمع) از اين جهت بچيز محكم متين گفته‏اند وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي‏ مَتِينٌ‏ اعراف: 183. بآنها مهلت ميدهيم راستى كيد من محكم و قوى است كه هيچ كس آنرا دفع نتواند كرد. الْمَتِين‏: القوي من كل شي‏ء، و مَتُنَ‏ مَتَانَة. و الْمَتْنُ‏ في الأرض: ما ارتفع و صلب، و جمعه‏ .

-          و مهلت بده ایشان را ، که این مهلت دادن برای بروز نتیجه ی تراشیده شدن در برتری طلبی و تضاد ، و به نهایت رسیدن تضاد سیستم تراشیده شده در شرک و رسیدن به تلاشی است .                                                                و این روشن شدنِ نادرستیِ روشِ برتری طلبی ، و انحطاطِ شکل گرفتن در آن ،                                         در نتیجه ی مقاومت و برانگیختگیِ نیرویِ رشد یاب و تراش خورده در برابری در سیستم رشد ، در مقابل حل شدن در سیستم برتری طلبی و سیستم محدود مبتنی بر روابط طبقاتی است . و این چاره جوییِ قوی و دارای پشتیبانی در هستی است ،                                                                                                                                                                                                                               زیرا جریان برتری طلب با هستی و اصول جاری در هستی و مقاومت نیروی تراش خورده در برابری و رشد برخورد میکند ، پس رسیدن به روز قیام برای انطباق با برابری و رشد ، و عدم امکان جریان برتری طلب در انطباق با رشد بینهایت و ماندن در تضاد و تلاشی ، کید من است که قوی ترین کیدها است.

 

أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ (46)

غرم‏: الغُرْم‏: ضرر و زيانى كه به انسان در مالش به او مى‏رسد بدون اينكه خيانت و جنايتى از او سر زده باشد، گفته مى‏شود، غَرِمَ‏ كذا غُرْماً و مَغْرَماً و أُغْرِمَ‏ فلان‏ غَرَامَةً: زيان و غرامتى به او رسيد در آيات:(إِنَّا لَمُغْرَمُونَ‏- 66/ واقعه) «1» (فَهُمْ مِنْ‏ مَغْرَمٍ‏ مُثْقَلُونَ‏- 40/ طور) (يَتَّخِذُ ما يُنْفِقُ مَغْرَماً- 98/ توبه) غَرِيم‏: به كسى كه وام و قرضى دارد، يا از كسى وامى طلب دارد گفته مى‏شود.                                                                                                                                                                                                               در آيه: (وَ الْغارِمِينَ‏ وَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ‏- 60/ توبه) غَرَام‏: چيزى است از مصيبت و سختى كه به انسان مى‏رسد.                                                                                                                                                      ثقل‏ : الثِّقَل‏ و الخفّه- كه دو واژه متقابلند يعنى سنگينى و سبكى.ثَقِيل‏- هر چيزى كه بهنگام وزن كردن يا اندازه گيرى، وزن و اندازه‏اش بر كفه مقابلش مى‏چربد و برترى مى‏يابد كه البتّه اين معنى در اصل براى اجسام و اجرام است و سپس در معانى و مفاهيم نيز بكار رفته است .                                                                                                                                                                                                                                      مثل:أَثْقَلَهُ‏ الغرم و الوزر- وام و خسارت و بار گناه او را سنگين كرد، خداى تعالى گويد:(أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ‏ مُثْقَلُونَ‏- 40/ طور). (آيا از ايشان مزدى و پاداشى خواسته‏اى كه از پرداخت و تاوانش گرانبار هستند).

-          آیا تو از اين مجرمين كه به سیستم برتری طلب و محدود و ناتوان از عدالت و برابری و رشد روی آورده اند و آن را عملی میدانند و عمل میکنند،برای پیوستن به سیستم بینهایت و خلاق و رشد مطالبه اجر كرده‏ اى؟                                          

و ايشان فكر كرده‏ اند در برابر دعوت و تراش خوردن در سیستم باز و بینهایت و رشد تو بايد مزد سنگينى بپردازند، و بدين جهت براى خلاصى از آن غرامت اين حرفها را مى‏زنند و مسیر رشد و برابری را نمیخواهند و نمیپویند ، و نه اينكه سخنى راست و جدى بوده باشد.

أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ (47)

غيب: الغَيْب‏: مصدرى است يعنى پنهان شدن خورشيد و غير آن وقتى كه از چشم پوشيده شود ،

خورشید پنهان      

کتب: به هم پیوستن دو چیز یا بیشتر، مجموعه ، سیستم

            

-          و یا اینکه بر مبنای حقیقتی پنهان مجموعه ی فکری و عملی خود را ساخته و ارائه کرده و به آن عمل میکنند ؟

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى‏ وَ هُوَ مَكْظُومٌ (48)

حوت‏: ماهی شناور در دریا ، خداى تعالى گويد: (نَسِيا حُوتَهُما- كهف/ 61) (ماهى خويش را فراموش كردند).(فَالْتَقَمَهُ‏ الْحُوتُ‏- صافات/ 142) (آن ماهى او را فرو برد و خورد). ماهی او را در نوردید به تدریج ، حوت: ماهى عظيم و بزرگى است، آيه (إِذْ تَأْتِيهِمْ‏ حِيتانُهُمْ‏ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً- اعراف/ 163) يعنى وقتى كه ماهيانشان در شنبه‏ها بر روى آب روان بودند و مى‏آمدند،                                                                                                                                           لقم‏ لَقَمُ‏ الطريق: مستقيمه و منفرجه، تقول: عليك‏ بِلَقَمِ‏ الطريقِ فالزمه. و لَقِمَ‏ يَلْقَمُ‏ لَقْماً، و اللُّقْمَةُ الاسم، و اللَّقْمَةُ: أكلها بمرة، و تقول: أكلت‏ لُقْمَةً بِلَقْمَتَيْنِ                                                                                                كظم‏: الْكَظْم‏: گلو يا محل خروج نَفَس، مى‏گويند:اخذ بكظمه: راه نفسش گرفت.كُظُوم‏: بستن و حبس نفس است كه از آن به سكوت تعبير ميشود، مثل:فلان لا يتنفس- در وقتى كه در سكوت زياد توصيف شود.كُظِمَ‏ فلانٌ: نفسش بند آمد و ساكت شد، خداى تعالى گويد:إِذْ نادى‏ وَ هُوَ مَكْظُومٌ‏ (48/ قلم) «1» كَظْمُ‏ الغيظ: خوددارى از اظهار خشم يا نگه داشتن آن در دل. در آيه:وَ الْكاظِمِينَ‏ الْغَيْظَ (134/ آل عمران)                                                                                  

-         حوت برای همین اورده شده است که شما در شناوری بر اساس انچه در ان شناوری تراشیده میشوی و ان سیستم اقیانوس ناخوداگاه ترا تراش میدهد تا ان ناخوداگاه بر تو چیره میشود.                                                                                                                                      پس در روابط توحیدی و شناوری و تراشیدگی در توحید و ایجاد سیستم منطبق بر آن مقاومت کن و ،                                                                                                                                                                                                                  مانند یار ماهی و شناور در روابط شرک و تراشیده شده در دریای روابط طبقاتی و تضاد نباش که خواست روش رشد را طرح و عمل کند ، ولی به علت قرار گرفتن در تحت تاثیر ارتعاش ناشی از مشرکین و افراد تراشیده شده در شرک خاموش شده و بنا بر این از نظر عملی نتوانست ،                                                                                                                                                                                                                  آن سیستم ناخود آگاهی که در سیستم طبقاتی شکل گرفته است ، به تدریج رشد میکند و لقمه لقمه هر کسی را در خود فرو میبرد ،                                                                                                                                                                                                                                                                و اگر در رابطه با سیستم بازِ بینهایت و خودآگاهِ مبتنی بر برابری و رشد قرار نگرفتی ،                                                                                                                                                                                و با تصحیح وجدان و آگاهیِ تاریخی و اخلاقی و علمی توسطِ روشِ رشدِ بینهایت ، با آن منطبق نشدی ،                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  و در برابرِ سیستمِ ناخود آگاهِ برتری طلب به اتکای سیستم بازِ بینهایت و رشد یاب ، و وجدان همگانی خلاق و توحیدی نایستادی ، و مقاومت نکردی ، خورده میشوی ،                                                                                                                                                                            و هیچ عکس العملی جز بلعیده شدن و دور انداخته شدن نمیتوانی داشته باشی .                                                            

لَوْ لا أَنْ تَدارَكَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ (49)

درك: عمیق شدن در انطباق با چیزی و ملحق شدن و یکی شدن . الدَّرْك‏- ژرفترين گودى كف درياست.أَدْرَكَ‏- بپايان آن رسيد. واژه- تَدارُك‏- بيشتر در فريادرسى و يارى خواستن و نعمت است مثل:آيه‏ لَوْ لا أَنْ‏ تَدارَكَهُ‏ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ‏- 49/ قلم) (اگر نه اين بود كه نعمت خداى باو رسيد).                                                                                                                                                                                             حَتَّى إِذَا ادَّارَكُوا فِيها جَمِيعاً- 38/ اعراف) يعنى (هر يكى بديگرى، و همه بهم پيوسته‏اند). درك: (بر وزن فرس) رسيدن و ادراك بمعنى رسيدن بچيزى است (قاموس) حَتَّى إِذا أَدْرَكَهُ‏ الْغَرَقُ قالَ آمَنْتُ ... يونس: 90 تا چون غرق باو رسيد گفت ايمان آوردم. لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ‏ تُدْرِكَ‏ الْقَمَرَ ... يس: 40 بر آفتاب نيست كه بماه برسد. تدارك: بمعنى تلاحق و رسيدن بيكديگر است.                                                                                                                                                                                                                                                                  [درك‏]: الدَّرَكُ‏ محرَّكةً اللّحاقُ‏ و قد أدْرَكَهُ‏ إذا لَحِقَهُ‏ و هو اسمٌ من‏ الإِدْرَاكِ‏. و في الصِّحاحِ: الإِدْرَاكُ‏ اللّحُوقُ يقالُ:مَشَيْتُ حتى‏ أَدْرَكْتُه‏ و عشْتُ حتى‏ أَدْرَكْتُ‏ زَمَانَه.                                                                                                                                                                                                                نعم‏: نِعْمَة با كسره حرف اوّل بمعنى- نيكوئى و حالت نيكوست. اين وزن يعنى- فِعْلَة- بيانگر حالتى است كه انسان بر آن حالت است مثل- جلسه- حالتى از نشستن انسان و- ركبة- حالت سوارى بر مركب است. اما نَعْمَة- با فتحه حرف اول يعنى آسايش و رفاه داشتن ، نعمت روش صحیح فکری و عملی و راه رشد است .                                                                                                                               نبذ : نَبْذ دور افكندن چيزى كه مورد توجّه نيست، مثل دور افكندن كفش كهنه- نَبَذْتُهُ‏ نَبْذَ النَّعْلِ الْخَلِقِ- مثل كفش كهنه دورش انداختم. در آيه گفت:لَيُنْبَذَنَ‏ فِي الْحُطَمَةِ همزه/ 4 و فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ‏ يعنى براى بى‏توجهى به پيمان خداى آنرا پشت سر نهادند و توجه نكردند. نبذ: انداختن چيزى از روى بى‏اعتنائى ، «فَنَبَذ خَاتَمَه».                                                                                                                                                                                                                                                                                                           عري‏: عَرِيَ‏ من ثوبه‏ يَعْرَى‏: از جامه‏اش برهنه و عريان شد. عَارٍ و عُرْيَان‏: شخص برهنه. در آيه گفت: (إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى‏- 118/ طه) (خطاب به آدم است كه مى‏گويد براى تو اين نعمت هست كه در بهشت نه‏ گرسنه مى‏شوى نه برهنه).                                                                                                                                           هُوَ عَرُوٌّ عَارٍ من الذنب او از گناه عارى است.أخذه‏ عُرَوَاء: لرزشى كه از برهنه بودن او را فرا گرفت.                           مَعَارِي‏ الأنسانِ: اعضائى كه در انسان خود بخود پيدا است، مثل صورت و دست و پا. فلانٌ حَسَنُ‏ المَعْرَى‏: او خوشروى و خوش ظاهر است مثل عبارت: حسن المحسر و المجرّد: خوش سيرت و خوش باطن‏ عَرَاء: صحرا و مكانى باز كه پوششى ندارد،                                                                                                                                                                                                                                       ذمم‏: سرزنش و ملامت مى‏گويند: ذَمَمْتُه‏، أَذُمُّه‏، ذَمّا- كه اسم آن، مذموم‏ و ذميم‏- است.يعنى ملامت و سرزنش شده خداى تعالى گويد: مَذْمُوماً مَدْحُوراً- 18/ اسراء صورتهاى فعل اين واژه بصورت- ذَمَتُّه، أَذُمُّهُ- با تبديل يك ميم در اصل لغت به حرف ت نيز ساخته شده.أَذَمَ‏ بكذا: عهدش را شكست و بى وفايى نمود.رجل‏ مِذَمٌ‏: مرد بى حركت و بى فعاليّت.                                                                                                        

-          به همان دلایل بالا اگر یار ماهی با تکیه بر سیستم باز بینهایت و خودآگاه مبتنی بر برابری و رشد ، در مقاومت در برابر برتری طلبی و تراش در روابط آن نایستاده بود ، و در برابر حل شدن و خورده شدن مقاومت نکرده بود و در مسیری از رشد که از پرورش دهنده خود دریافت ، قرار نگرفته بود و خود را منطبق نکرده بود.                                                                                                                                                                             بدون هر گونه وجدان و آگاهی تاریخی و اخلاقی و علمی رشد یاب ، و عریان در بیابان بی اب و علف و تاریک روابط نادرست طبقاتی و برتری طلبانه تنها و غرق شده رها میشد و میماند ،                                                                                                                               در حالی که هم از نظر خود و هم از نظر هستی و اصول ان مورد ملامت قرار میگرفت و دور انداخته میشد و وسیله و امکاناتی برای اعمال روش نداشت .                                                                                                                                                                                                                                                                                     مانند همه ی انسانها و نیروهایی که در رابطه با سیستم تراشیده شدن در بینهایت و رشد و تعالی حرکت نمیکنند و در هستی دور انداخته میشوند .                                                                                                                                                                                                                                  

فَاجْتَباهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ (50)

جبي‏: جمع كردن، از اين واژه- جَبَيْتُ‏ الخراج‏ جِبَايَةً ماليات قانونى را گرفتم، بطور استعاره بكار رفته است، (يُجْبى‏ إِلَيْهِ ثَمَراتُ كُلِّ شَيْ‏ءٍ- 57/ قصص).                                                                                                          اجْتِبَاء: جمع كردن با انتخاب و برگزيدن، خداى تعالى گويد:(فَاجْتَباهُ‏ رَبُّهُ‏- 50/ قلم) جبى: جمع كردن. أَ وَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبى‏ إِلَيْهِ ثَمَراتُ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قصص: 57 آيا براى آنها حرم امنى را مكان نداديم كه هر چيز بطرف آن حمل و جمع ميشود.اجْتِبَاء: جمع كردن است بطور اختيار و بر گزيدن (مفردات، مجمع البيان) فَاجْتَباهُ‏ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ‏ قلم: 50 پس پروردگارش او را بر گزيد و از نيكو كاران گردانيد.                                                                                                                                    

-          پس به واسطه ی درک و انطباق با مسیر خروج از بیابان شرک و روابط طبقاتی و تضاد و زور، مبتنی بر تراشیدگی در سیستم باز بینهایت و رشد یاب ،                                                                                                                                                                                                          پرورش دهنده اش او را بنا بر همان روش به تدریج در مسیر تکاملی از منطبق شوندگان با برابری و صلح و رشد ، و از خارج شوندگان از مسیر برتری طلبی و زور و تضاد و تباهی قرار داد.

وَ إِنْ يَكادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ (51)

كاد: از افعال مقاربه و بمعنى نزديكى است «كاد يفعل» يعنى نزديك است بكند و هنوز نكرده اسمش مرفوع و خبرش منصوب باشد وَ كادُوا يَقْتُلُونَنِي‏ اعراف: 150 نزديك بود مرا بكشند.                                                                                                                                                                                                          راغب گفته اگر حرف نفى با آن باشد اشاره است كه چيزى واقع شده ولى نزديك بود كه واقع نشود مثل‏ فَذَبَحُوها وَ ما كادُوا يَفْعَلُونَ‏ بقره: 71 يعنى آنرا ذبح كردند و نزديك نبودند كه بكنند (باكراه و ناراحتى انجام دادند) و مثل‏ أَمْ أَنَا خَيْرٌ مِنْ هذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ وَ لا يَكادُ يُبِينُ‏ زخرف: 52.                                                                                                                                                                            در قاموس گويد: كاد بمعنى اراده آيد إِنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكادُ أُخْفِيها طه:15. يعنى قيامت آمدنى است ميخواهم آنرا مخفى دارم.                                                                                                                                زلق : در اصل و ريشه لغت لغزيدن است و كسى كه تحت تأثير تلقينات و لاطائلات ديگران قرار مى‏گيرد مسلّما در راهش استوارى و اثبات ندارد،زَلَق: بفتح (ز- ل) اصل زلق محلى است كه قدم در آن ميلغزد و ثابت نمى‏ماند (مجمع)                                                                                                            در اقرب گويد:«زَلَقَتْ‏ قَدَمُهُ‏ زَلَقاً: زَلَّتْ» و آنگاه بمعنى زمين بى علف و خالى استعمال ميشود چنانكه راغب و طبرسى گفته‏اند «وَ يُرْسِلَ عَلَيْها حُسْباناً مِنَ السَّماءِ فَتُصْبِحَ صَعِيداً زَلَقاً» كهف: 40. زلق در آيه زمين خشك و خالى است. زلق مصدر نيز آمده است چنانكه از اقرب نقل شد.

-          و نزدیک بود که کسانی که به برابری و آزادی و رشد همگانی اعتقاد نداشتند ، و معتقد به تراشیده شدن در سیستم باز بینهایت فکر و عمل رشد یاب نبودند، ترا که بنایت بر یاد آوری سیستم رشد مبتنی بر فکر و عمل در برابری و آزادی از زور بود را ،                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

در نتیجه ی تراشیده نشدن کاملت در روش بینهایتِ توحیدی و برابری و آزادی ، و با تاثیر ناشی از برداشتهای خودشان از تو و راهت، و با القای اینکه تو از خود بیگانه شده ای وبه همین دلیل روش نادرست را در پیش گرفته ای ،                                                                                                                                             از مسیر آگاهی و برابری و یگانگی و رشد ،                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        به مسیر تاریک و نادرستِ ناخود آگاه شرک و طبقاتی و تمرکز و تکاثر بلغزانند ، و در تاریکیهای شرک و تضاد و تلاشی ، بی یار و یاور و بی رشد و تکامل بمانی .

وَ ما هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ (52)

ذکر: در پیش نظرو عمل داشتن با یاد آوری و در هدف داشتن و در نظر داشتن چیزی رذهن و عمل.  عالمين جمع عالم است. نظام و همبستگى هر سلسله‏اى از موجودات كه در تحت قوانين مخصوص مى‏باشند عالم گويند زيرا اين نظم و همبستگى است كه مورد تعلق علم ميگردد: مانند عالم جمادات، نباتات، حيوانات، ستارگان، فرشتگان. اينگونه جمع- با ياء و نون- براى انديشندگان است، در اينجا يا مقصود موجودات صاحب عقل و انديشه است، يا همه موجودات و عوالم آنهاست از جهت يك نوع شعور يا استعدادى كه در همه است، يا از اين نظر كه سير كمالى همه موجودات رسيدن بعقل و ظهور آنست و اين با كلمه رب سازگار است كه نظر بنهايت تربيت باشد . (پرتوی از قران )                                           «عالم» اسم است براى صاحبان علم از قبيل فرشتگان و جنّ و انس. و گفته شده «عالم» اسم است براى جواهر و اعراض و اجسامى كه بدانها صانع شناخته مى‏شود. «عالم» گرچه اسم است نه صفت ولى چون دلالت بر معناى علم دارد با واو نون [عالمون‏] نيز جمع بسته شده است تا، شامل آنچه كه «عالم» ناميده مى‏شود، بشود. [مانند عالم حيوانات و غيره‏].جوامع ، و العالمين هم الخلق أجمعين .

-          واین هیچ نیست مگر بیان روش های تراشیده شدن و تراشیدن هستی و انسان :

در برابری و رشد و

یا در نابرابری و برتری طلبی و تضاد ،

و تاکید بر تنها راه رشد ، که ناشی از برانگیختگی برای تراشیده شدن در خود آگاهی و وجدان به برابری و آزادی و استقلال انسانها است.

یاد آوری است ، و در برابر ذهن و عمل نگاهداشتن ، و هدف قرار دادن فکری و عملیِ این مسیر به عنوان تنها راه رشد همه ی موجودات هستی است.

برای خواندن دو بخش پیشین ( کلیک کنید)

بخش نخست

بخش دوم