مقاله ای از اشپبگل : نویسنده گان Christiane Hoffmann, Susanne Koelbl, Britta Sandberg:چشم اندازهای سیاه و تیره / مترجم علی شفیعی

 

EETERAZAT ABAN mah 98
ترجمه مقاله ای از اشپیگل شماره 1 سال 2020 بتاریخ 28 دسامبر 2019 تا 4 ژانویه 2020
ایران: جنبش اعتراضی مردم ایران رژیم ملایان را بشدت متززل و بی ثبات کرده است. قرارداد هسته ای ( برجام ) در معرض نابودی قرار گرفته است - و در ماه ژانویه انتظار تهدید تشدید بحران بیشتر میشود.
داد خواست و عرضحال بزرگ نوشتن تنها راه بکرسی اتهام نشاندن رژیم ایران است. نویسندگان دادخواست این سئوالها را طرح میکنند، « رفتار شما (رژیم) با شهروندان معترض در ایران چگونه است؟ خونهای زیادی از انسانهای جوان بیگناه ریخته شدند. آیا میخواهید بازهم با خشونت انسانها را مجبور کنید، از حقوق ذاتی و ابتدائی خویش صرفنظر کنند؟ »
از دادخواست فوق که بصورت آنلاین انتشار یافته است، اصغر فرهادی، برنده جایزه اوسکار و جعفر پناهی، برنده جایزه سینمائی برلین، همراه با دیگر فیلمسازان و هنرمندان ایرانی تأیید و حمایت کردند. تا کنون بیش از سی و پنج هزار نفرزیر این دادخواست را امضاء کرده اند. این نوشته ادامه فعالیتی سراسری علیه صاحبان قدرت در ایران است. یعنی کسانی که پس از ایجاد امواج عظیم اعتراضات مردمی در اواسط ماه نوامبر، آنرا بشدت قلع و قمع کردند.
در تمامی شهرهای ایران دهها هزار نفر به خیابانها ریختند تا علیه حکومتی که ناتوان است به مردم ایران کار و نان دهد، اعتراض کنند. این اعتراضات مردمی بزرگترین و شدید ترین ناآرامی بود که بعد از تأسیس جمهوری اسلامی در 40 سال پیش تا کنون رخ داده است.
رژیم جمهوری اسلامی نسبت به اعتراضات مردم با قساوتی بینظیر از خود واکنش نشان داد و آنرا با خشونت تمام سرکوب کرد. طوری که تخمین زده میشود، بیش از صدها تن در این سرکوبها کشته شدند.
آنهایی که آرزو میکردند فشار از خارج صاحبان قدرت در جمهوری اسلامی را در درون، وادار میکند در نزاع با آمریکا سازش کنند، سخت اشتباه میکردند.
سیاست ترامپ باعنوان " فشار حدّ اکثر " را رژیم با مقاومت حدّ اکثر جواب داد. تلاش رئیس جمهور فرانسه، امانوئل ماکرون مبنی بر اینکه میان ترامپ و ایرانیها میانجیگری و آشتی ایجاد کند، مقارن با شکست شد. در اداره امور خارخی آلمان در برلین، گفته میشود برای نزدیک شدن آمریکا و ایران به یکدیگر،  « نا آرامیهای ایران وضعیت را سختتر نیز کرده است.»
در واشینگتن سخت سران حکومت آمریکا ناآرامیهای ایران را تأییدی بر موفقیت استراتژی خویش علیه ایران می پندارند. مأمور ویژه ایالات متحده برای ایران، براین هووک، خویشتن را « بسیار شاد و مفتخر بخاطر اعتراضات مردم در ایران » نشان میدهد. وزیر خارجه، میک پومپئو، نا آرامیهای ایران را « نتیجه مستقیم درهم فروپاشی اقتصاد ایران » در اثر تحریمهای آمریکا، قلمداد میکند. این امر که بیش از همه این مردم ایران هستند که در اثر تحریمها، بشدت درد و زجر میکشند، هیچ کدام از استراتژهای واشینگتن را ناراحت و نگران نمیکند. دیوید شنکر، مسئول بخش این منطقه در وزارت خارجه آمریکا میگوید: « بعضی مواقع اوضاع خیلی بدتر میشود، قبل از آنکه بهتر شود.»

همزمان با این وقایع برای اروپائیان چشم اندازها سیاه و تیره تر میگردند. چرا که قرارداد اتمی با ایران دیگر قابل دوام نیست. یکسال و نیم پس از آنکه ترامپ از این قرداد بیرون رفت، یعنی قراری که مانع دستیابی ایران به سلاح اتمی میگشت، دارد به پایان خویش نزدیک میشود.
رژیم تهران تا بحال قدم به قدم راه تشدید بحران اتمی را پیش برده است. این رژیم هر دو ماه یکبار
سرپیچی از تعهدات قرارداد اتمی را توسعه میدهد. اروپائیان تلاش میکنند، این امر را نادیده بگیرند. در برلین آلمانها میگویند، « حکومت ایران اروپائیان را برای جرمی که آمریکائیان مرتکب میشود، مجازات میکند. »
در این اثناء ایران از مجموعه مقدار غنی کردن اورانیوم که در قرارداد آمده است، تخطی کرده و سنتریفوگوهایی که قادر  به تولید بودند را افزایش داده است. وغنی سازی در تأسیسات اتمی زیر زمینی در فوردو را دوباره از سر گرفته است.
دیپلماتها در پاریس منتظر تشدید بحران بوسیله تهران، در اوایل ماه ژانویه هستند. این امر در شکل محدودیت قائل شدن برای دیدار مأموران انرژی اتمی بین المللی IAEA از تأسیسات اتمی ایران امکان پذیر است. یا آنکه مقدار اورانیم غنی شده را بزرگتر و بیشتر کنند. با این عمل  »break¬out time« کوتاهتر خواهد گشت. یعنی زمانیکه ایران نیاز دارد تا مواد قابل تبدیل به سلاح اتمی را برای تولید بمب هسته ای ممکن گرداند.
برلین و پاریس خود را برای اقدام متقابل آماده میکنند. اداره امور خارجی میگوید: ما در « فاز پیشین» برای بروز « مکانیزم روند کنار گذاردن برخوردها» »Dis¬pu¬te Re¬so¬lu¬ti¬on Me¬cha-nism که در قرار داد مقرر گشته است، هستیم.
این مکانیزم تشکیل کمیسیون مشترکی برای حلّ منازعات را پیش بینی کرده است. اگر اتحادی بوجود نیامد، موضوع اختلاف به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع داده میشود. این سازمان بار دیگر مجازاتهایی را علیه ایران مقرر خواهد کرد. اروپائیان اطمینان میدهند که راه بسوی شورای امنیت ترسیم نشده است. یک دیپلمات فرانسوی میگوید: « ما اگر این مکانیزیم را براه انداختیم، با این هدف خواهد بود که قرارداد اتمی را حفظ کنیم و فضایی جهت مذاکرات فراهم آوریم.» ولی بطور واقعی اروپائیان تشدید بحرانی دیگر را آغاز خواهند کرد. پایان محتمل این بحران: پایان قرارداد اتمی با ایران خواهد بود.
زیرا که درخواست ایرانیان در مقابل حفظ قرارداد، طلب حمایتهای اقتصادی است: از جمله ورود به نظام مالی بین الملّلی و امکان صدور نفت خویش.
این امور ولی در توان عمل اروپائیان نیست. شرکت معاملات Ins¬tex که آلمان، فرانسه و بریتانیای کبیر تأسیس کردند تا معاملات با ایران را با وجود تحریمهای آمریکا امکان پذیر گردانند، خیلی ضعیفتر از آنستکه به وضعیت بد اقتصاد ایران نفس تازه ای بدمد.
هرگاه قرارداد اتمی با ایران مقارن با شکست گردد، میتواند علاوه بر این پیامدهای فاجعه آمیزی برای منطقه خاورمیانه داشته باشد. زیرا تهران با این کار تهدید به اعلام خروج از تعهدات منع سلاح اتمی را نیز میکند، تعهدی که قدرتهای فاقد سلاح اتمی را موظف میکند، بسوی ساختن سلاح اتمی نروند. بخصوص که تندروهای ایرانی در تهران افکار عمومی را آماده خروج از این تعهدات میکنند. دلیل آنها اینست: برای ایران این تعهدات فقط زیان آور است، بهتر اینستکه ما « از کره شمالی بیاموزیم.» آنها در سال 2003 از این تعهدات خارج شدند.
اگر ایران بطور واقعی از قرارداد اتمی (برجام) خارج شود، کشورهای دیگر منطقه نیز خود را ملزم به محدودیت های ساختن سلاح اتمی نمیکنند. کشورهایی چون عربستان سعودی، مصر و ترکیه میتوانند شروع به ساختن سلاحهای اتمی کنند.
با وجود همه این امور: در اوایل ماه دسامبر واشینگتن و تهران به نشانه حسن نیت دو زندانی را با یکدیگر مبادله کردند. در آمریکا مسعود سلیمانی پژوهشگر ایرانی آزاد شد، در ایران تاریخدان آمریکائی سییو وانگ Xiyue Wang. بهر حال تاین امر نشانگر امید ضعیفی است، ولی بهتر از هیچ است.