وعده های آقای خمینی در مورد ساختن مسکن برای "محرومان" و پدیده اتوبوس خوابی و...

aoutobus khabiانقلاب اسلامی در هجرت: آقای خمینی در دهم اسفند ماه سال ۵۷ اندکی پس از پیروزی انقلاب در طی سخنانی در قم از جمله گفت: «من در این آخر که از تهران می‌خواستم بیرون بیایم، دستور دادم که تمام املاک و دارایی سلسله‌ منحوس پهلوی و تمام دارایی آن اشخاصی که وابسته به او بودند و این ملت را چاپیدند مصادره بشود. برای طبقه ضعیف مسکن ساخته بشود. [در] سرتاسر ایران برای ضعفا مسکن می‌سازیم. همین دارایی شاه سابق و خواهر و برادرش برای یک مملکت، برای آباد کردن یک مملکت کافی است. ما عمل می‌کنیم، حرف نمی‌زنیم... برای کارگرها، برای مستضعفین، برای بینوایان، هم خانه بسازند هم زندگی آنها را مرفه کنند... ما علاوه بر اینکه زندگی مادی شما را می‌خواهیم مرفه بشود، زندگی معنوی شما را هم می‌خواهیم مرفه باشد. شما به معنویات احتیاج دارید. معنویات ما را بردند اینها. دلخوش نباشید که مسکن فقط می‌سازیم، آب و برق را مجانی می‌کنیم برای طبقه مستمند، اتوبوس را مجانی می‌کنیم برای طبقه مستمند، دلخوش به این مقدار نباشید. معنویات شما را، روحیات شما را عظمت می‌دهیم؛ شما را به مقام انسانیت می‌رسانیم. »

اما او به راه استبداد رفت، به وعده ها و اصولی که در پاریس بدان تعهد سپرده بود وفادار نماند. حق حاکمیت مردم را سلب و با استقرار ولایت مطلقه کشور را از رشد و مردم را از داشتن رفاه محروم کرد.اسلاف او ایران ثروتمند را به جایی رسانده اند که امروز در ایران مسکن معضل بزرگی است که بی خانمان ها به کارتن خوابی و گورخوابی، اتوبوس خوابی و ... روی آورده اند. امروز در جمهوری اسلامی تحت لوای ولی مطلقه و کارگزارانش نه تنها مادیت و معنویت مردم از دست رفته بلکه موجودیت وطن در خطر است.

خبرگزاری ایسنا با اشاره به پدیده اتوبوس خوابی مطلبی را با عنوان فرار رو به جلو در مواجهه با اتوبوس خوابی منتشر وسئوالاتی را مطرح کرد که از قرار مسئولان را خوش نیامد و ایسنا نیز به حذف آن اقدام کرد. ایسنا نوشت:

این روزها پدیده اتوبوس‌خوابی به معضلاتی مثل گورخوابی، پشت‌بام‌خوابی، اتومبیل‌خوابی و کارتن‌خوابی بی‌خانمان‌ها اضافه شده و مدیران شهری را با چالشی جدید مواجه کرده است.

به گزارش ایسنا، چند روزی از انتشار گزارشی درباره اتوبوس‌خوابی برخی شهروندان تهرانی و انتشار عکس‌هایی از این پدیده می‌گذرد. حالا اما مهدی چمران رئیس شورای شهر تهران از قول علیرضا زاکانی شهردار پایتخت از جمع کردن اتوبوس‌های مستقر برای کارتن‌خواب ها خبر داده است.

چمران صبح سه‌شنبه ۱۴ دی در حاشیه جلسه شورای شهر تهران در جمع خبرنگاران در واکنش به اتوبوس‌خوابی گفته است: فضای عمومی تبلیغاتی به ویژه خبرگزاری‌های خارجی بر مسئله اتوبوس‌خوابی متمرکز شده. خبرگزاری‌های خارجی یادشان رفته که زباله‌گردهای لندنی یا دیگر کشورها چگونه زندگی می‌کنند.

رئیس شورای شهر تهران با بیان اینکه البته اتوبوس جای استراحت نیست، عنوان کرده است: حتی فیلمی منتشر شده که یک اتوبوس‌خواب به راننده می‌گوید بخاری بزن اما می‌گویند نداریم. به او پتو می‌دهند، البته مسئله دریافت پول مطرح نیست و عده‌ای درمانده به اتوبوس‌ها پناه می‌آورند.

البته این که مثل بسیاری دیگر از معضلات اجتماعی، این پدیده با تکذیب برخی مسئولان مواجه نشده قدمی به پیش است اما نحوه برخورد رئیس شورای شهر تهران و برخی مسئولان شهری پایتخت، پرسش‌هایی را ایجاد می‌کند:

۱. نحوه برخورد با معضلات اجتماعی چند سال اخیر مثل گور خوابی، اتوموبیل خوابی، پشت‌بام‌خوابی، اسیدپاشی، کودک‌همسری و حالا اتوبوس خوابی چرا به این شکل است و مسئولان در هیچ کدام به راهکار مناسبی برای حل این معضلات نمی‌رسند؟

۲. مقایسه این پدیده‌ها با دیگر کشورها مثل قیاس چمران که به زباله‌گردهای لندن اشاره کرده چه دردی از موضوع دوا می‌کند؟ در این صورت می‌توان مقایسه‌های برعکسی درباره نحوه مدیریت شهری در کشورهای پیشرفته و میزان عقب‌ماندگی پایتخت از این شهرها را هم صورت داد ولی آیا این‌ها قیاس مع‌الفارق نیست و چه اصراری نسبت به چنین مقایسه‌هایی وجود دارد؟

۳. بر فرض که بسیاری از کشورهای دنیا با چنین معضلاتی مواجه هستند ولی آیا این به مسئولان مجوز می‌دهد به فکر حل معضل نباشند و تنها به گفتن اینکه در کشورهای دیگر هم چنین معضلاتی وجود دارد، خود را از زیر بار مسئولیت کنار بکشند؟

۴. در حالی که رسانه‌های مجوزدار داخلی ابتدا به این موضوع پرداخته‌اند چرا سریعا از سوی برخی مسئولان به پوشش رسانه‌های خارجی ارجاع داده می‌شود تا اصل مساله فراموش شود؟

۵. چرا باید با مطرح شدن چنین مواردی در رسانه‌های خارجی چنین معضلاتی را نادیده بگیریم؟ پیامد این نادیده گرفتن‌ها چیست؟

۶. چرا معمولا با طرح چنین معضلاتی برخی به جای چاره‌جویی‌های مناسب و حتی عذرخواهی به سرعت موضوع را سیاسی و امنیتی تعریف می‌کنند و راه مطالبه تا رسیدن به نتیجه‌ای برای حل معضل را می بندند؟

۷. چرا برخی مسئولان به جای واکنش‌های شتاب‌زده و احساسی به چنین موضوعاتی، ابتدا از کارشناسان چنین حوزه‌هایی استفاده نمی‌کنند تا به جای متهم کردن دیگران با نظرات کارشسناسی پاسخ منتقدان را بدهند؟

۸. به فرض که طبق گفته چمران و دستور زاکانی دیگر به این افراد اجازه اتوبوس‌خوابی داده نشود، آیا مشکل این افراد حل شده و یا یه این موضوع فکر شده که این افراد باید پس از این کجا بروند؟

۹. با توجه به مبالغ سرسام‌آور قیمت اجاره خانه که بسیاری از طبقه متوسط به پایین را هم با بحران تهیه مسکن مواجه کرده، چنین افرادی که مشخص است از سر ناچاری اتوبوس‌خوابی می‌کنند باید پس از این چه کنند؟

۱۰. متهم کردن رسانه‌ها در بیان معضلات اجتماعی از سوی برخی مسئولان به سیاه‌نمایی آیا معنایی جز پاک کردن صورت مساله دارد؟ از نظر این مسئولان راه درست بیان چنین معضلاتی در رسانه چیست و در موارد مشابه رسانه‌ها چه وظیفه‌ای دارند؟

۱۱. برنامه عملی مسئولان برای حل این معضلات به جز اقدامات مقطعی و یا پاک کردن صورت مساله چیست؟ اظهارات و اقدامات مسوولان در این زمینه چقدر راهگشا می‌تواند باشدو تا به حال چگونه بوده است؟

۱۲. آیا جمع کردن اتوبوس‌ها، پاک کردن صورت مساله و فرار به جلو نیست؟

منبع: ایسنا